Slavin vannora 9-11-2014

“09-11-’14, mijn eerste naaldje”

Één van de ervaringen die ik nooit zal vergeten. Al in het gesprek voorafgaand aan de sessie liet Meesteres Manita mij weten dat Ze eens wat beter tot mijn gevoel wilde komen. Dit omdat ik een type ben die wel kan huilen na een sessie, maar mezelf toch wel schaamt wanneer ik mijn emoties toon. Op zich niet erg, maar niks is lekkerder dan het gevoel opgelucht en wel de Studio te verlaten. Dat gebeurde vandaag ook zeker!

Zoals gebruikelijk begon onze sessie aan het Andreaskruis waar de Meesteres me zorgvuldig aan vast maakte. Verschillende zwepen en andere attributen lieten een mooi kleurenpatroon op mijn huid achter, en naarmate ons spel vorderde dacht ik stiekem dat de Meesteres het naalden verhaal allang vergeten was.

Mis natuurlijk! Op een gegeven moment werd ik losgemaakt en moest ik de Meesteres even helpen met het verschuiven van de onderzoekstafel tot deze onder de spotlichtjes stond. Zo had de Meesteres natuurlijk goed zicht op wat ze wilde gaan doen. Ik mocht op mijn rug op de tafel plaatsnemen en werd hieraan niet vastgemaakt, wat op dat moment wel fijn was. “Ik kan er nu nog vanaf springen” ging er door me heen. Ik ben echter keurig blijven liggen toen de Meesteres de verpakking van het eerste naaldje openmaakte, voor naalden op zich ben ik ook niet bang. Wel toen de Meesteres met Haar handen richting mijn linkerborst ging … “Dat ga je niet menen” dacht ik bij mezelf. Maar ja hoor, de Meesteres meende het wel degelijk. Ik heb mijn ogen dicht gedaan en met de Meesteres mee afgeteld, en binnen een mum van tijd zat er een naald door mijn linker tepel. Een opgeluchte zucht ontglipte me wel, maar wat was dit mooi. Toen ik de Meesteres beantwoordde dat het me eigenlijk wel meegevallen is bood Ze aan me wel in balans te willen brengen, maar daar heb ik toch netjes voor bedankt.

Voor een eerste keer vond ik dit al heel wat, en tot heel lang na de sessie heb ik met mijn hoofd in de wolken gelopen. Ik wist niet dat iets als een naaldje door je tepel zoveel gevoel kan losmaken, dus wat dat betreft is het beoogde doel zeker behaald. Het heeft op mij een diepe indruk achtergelaten, en tot op heden bekijk ik de foto’s van deze sessie nog graag. Tja … de herinneringen hoog houden is niet verkeerd, toch?

Groetjes vannora, de trotse slavin van Meesteres Manita.