Verslag Alana

“En, hoe vind je het?”, vraagt ze zachtjes. Ik glimlach, kruip even tegen haar aan…en zeg: “het voelt als…thuiskomen.

9 mei, 2003. SM en Fetish party van Mrs. Manita..en we gaan, Leon en alana, samen met Jaco en clau.
Eindelijk.
Het vergt wat geregel, dat nieuwe leven met het ‘gewone’, weten we inmiddels.
Kinderen bij oma onderbrengen, we kunnen mee eten tijdens het kruisverhoor. “Waar gaan jullie naartoe, wat gaan jullie doen? Slapen jullie bij Jaco en clau, wie rijdt er?”
Braaf verzin ik antwoorden.
Laf zou de één dat noemen, ik noem het zelfbehoud; weigerde ik vroeger het christelijke stempel van mijn ouders te dragen, mijn kids hoeven ons stempel niet te dragen.
Ontsnapt! De vrijheid tegemoet, de vrijheid van een sub is zo ruim.
Vooral met een grijnzende Meester naast zich in de auto.
Weerzien met onze lieve vrienden.
Clau mijn cadeautje omdoen, gecollared in sublove.
Drinken, roken, verkleden. Ik moet me toch een lange jas aanschaffen, denkt de practicus in me.

De autorit, ik ben niet stil, ik ben nooit stil.
Ben ik zenuwachtig…niet echt, is dat niet iets om juist zenuwachtig over te worden?
De route beschrijving is duidelijk, we arriveren zonder moeite.
Voor alle vier de eerste keer, alleen hebben J en c al ervaring met andere clubs.
We zijn vroeg, we worden warm verwelkomt door Mrs. Manita, die tijd heeft om ons rond te leiden.
Voor haar ook de gelegenheid om nog wat puntjes op de i te zetten, grinnn, ken haar niet, maar zie nu wel haar perfectionisme.
Het duizelt even, trapje op, trapje af,maar alles ziet er schitterend uit.
Een verscheidenheid aan ruimtes, mogelijkheden, aan mensen.
Drankjes besteld, we nestelen ons op de banken. Ik geniet, vanaf de eerste minuut, omdat genieten nu eenmaal in mijn aard zit, maar ook omdat ik voel dat de sfeer goed is.
Ontmoetingen met mensen van de chatbox..warm, leuk, grappig soms….”goh, had ik niet verwacht, dacht dat Jij veel ouder was” uit zowel clau’s als mijn mond, wanneer we een Mede chatter ontmoeten.
Handig ook, die stands..blijkt..want ik heb mijn moederdag cadeau te pakken, omdat ik allergisch voor leer ben, is mijn Meester zo lief rubberen polsbanden voor me te kopen.
Kicken!

Onze vrienden vertrekken al snel naar de speelruimtes, en ook mijn Meester haalt zijn koffertje op. Even rustig ademhalen.
Weer een eerste keer.
We kijken even,…dan is het daarna zo logisch….voorzichtig..(ook weer zelfbehoud, elegantie is niet aan mij besteed, helaas, vandaar) neem ik plaats in de sling… ons eerste spel in het openbaar is te omschrijven als aftastend, klein, maar voor ons mooi, want immers van ons.
Mensen om ons heen, extra dimensie? Ik hoor een stem vragen: “mag ik je aanraken?”
Ik kijk mijn Meester aan, zie toestemming in zijn ogen.
Past wel bij dit spel…van aftasten.
De avond/nacht rijgt zich aan elkaar….dansen, praten, drinken, herkenning.
Mooie mensen, -wat niets met het ideale schoonheidsbeeld te maken heeft-, mooie kleding, -wat niets met het uitgegeven geldbedrag te maken heeft-.

We kijken weer bij een spel van onze vrienden, ik haal braaf het gevraagde water voor Jaco, donder bijna van de trap af, toch logisch weer die plastic bekertjes, in combinatie met mijn onhandigheid,en verstild kijk ik, geniet ik kan dan een grinnik even niet onderdrukken als ik hoor (kan het helaas niet zien) dat peet aan de andere zijde zijn geweldige, uitdagende zelf is.
Go boy!
Weer een spel…ben ik dat? Ja, die brutale, -hey, maar altijd met respect de grenzen aftastend- sub die daar voorovergebogen vast ligt, ben ik.
Ik wist dat het nog komen moest, dus ja, netjes…(oei, ook al geen natuurlijke eigenschap van me) stel ik me op aandrang van mijn Meester voor aan Wijnand, en dan aan Monita.
Blijkt Zij vannacht last van haar gehoor te hebben…ik hoor mezelf brullen..ik ben alana, ik kleed me als een slet, gedraag me als een slet, ergo (Monita dat is grieks, hihi) ik ben een slet.
Een geile slet zegt mijn Meester, en mijn Meester heeft altijd gelijk.
De zweep volgt op mijn brutaliteiten, als ook de sierdolk.
Bedrieglijk onschuldig uitziend dolkje, maar ik voel dat ik de komende week nog zoete sporen zal dragen.

Het teken van mijn Meester, de sessie is gedaan…ik weet even niet meer hoe ik boven ben gekomen, maar vind mezelf terug in de banken…tegen Leon aan.
Ik kruip in Hem, klein als ik ben op dat moment. Ik begrijp zijn sein, ontferm me over zijn voeten, omdat behagen het enige is, wat ik op dit moment wens.
En zoals ik de wensen van mijn Meester steeds beter lees, leest Hij mijn behoeftes…..heel even trekken we ons terug, in een af te sluiten, en dus afgesloten ruimte.
Even alleen Hij en ik, even alleen invulling..geen aanvulling.
Wat compleet is het hier, denk ik, eenmaal terug op aarde.
Drinken, praten, lachen, dansen, kijken, genieten, maar alles heeft een einde.
Half vier.
Onder protest…(niet luid dit keer, hey, ik ben blond, niet gek) laat ik me ‘afvoeren’ naar de auto.
Klaarwakker ben ik, weer zo’n irritante eigenschap van me, vinden mijn M/medereizigers, en herhaaldelijk krijg ik te horen dat we thuis echt gaan slapen…alleen slapen alana!

“kom je vaker nu?”, vroeg Mrs. Manita toen we vertrokken.
De afstand en bijbehorende geregel zal ons nopen om het te beperken, maar ja, W/we komen zeker weer…..perfecte aanvulling op O/onze invulling.

en neem wat meer

er is pijn genoeg