zoals dat dan gaat, zeker op de party's dus: het wordt allemaal wat vrijer, wat losser in de omgang.
Daarnaast wil ik nog even opmerken, voor het verhaal, dat ik rook. Ik mag wel zeggen, stevig rook. En stevig is dus een sigaret of 40. Per dag. En Meesteres rookt niet. Helemaal niet. Ze heeft er zelfs een hekel aan als anderen in Haar buurt roken.
Op 22 augustus, een maandagmiddag, ontving ik van Meesteres een mail in
mijn box die me volkomen
verraste.
Dag slaafje,
Op donderdag 8 september wil ik je bij mij in de studio zien, omdat ik vind
dat je gedrag op de party's de
laatste tijd te wensen over laat. Ik wil dat je weer eens een beetje beter op
mij gaat letten. En ooit, lang
geleden, hebben wij wel eens een mailcontact gehad over dingen uit handen
geven en jezelf overgeven.
Door de party's is dat er allemaal uit geslopen en dat gaan we nu weer
opbouwen ten goede van de party
en ons spel. Na de sessie verwacht ik dan ook dat je slaafsheid wel weer
aardig is aangescherpt. Dus is
het zeker de laatste keer ook dat jij dingen voor mij gaat invullen!
En om alvast een beetje voor de sessie in de stemming te komen geef ik je
opdrachten voor de komende
weken:
- Je gaat jezelf straffen! Vanaf morgen tel je elke sigaret die je rookt en
voor je naar bed gaat mail
je mij door hoeveel het er waren. Elk sigaret is een zweepslag met een zweep
naar mijn keuze.
Dus dat kan de cane zijn, de bullwhip, een strokenzweep, of welke zweep dan
ook!
- Ook je tepels ga je elke dag weer een beetje trainen. Elke ochtend doe je de
klemmetjes met de
scherpe bekjes op je tepels en laat ze 12 minuten zitten. En elke avond, voor
het slapen gaan,
masseer je hard met je vingers je tepels gedurende 15 minuten.
- Ook elke dag 1 uur lang een plug in je kont doen, maar wel tijdens
werkzaamheden als fietsen,
stofzuigen of wat dan ook, als je maar beweegt. En elke avond voor het slapen
gaan bind je een
touw om je bovenbenen en ook een om je onderbenen zodat je benen strak tegen
elkaar aan zitten
en zo slaap je vanaf heden elke nacht.
- Elke maandag en donderdag draag je geen onderbroek. Iedere keer dat jij je
ervan bewust bent
dat je geen onderbroek draagt, ga je met je benen wijd zitten. Je mag deze
dagen ook niet met je
benen over elkaar zitten, ook niet met je enkels over elkaar. Elke keer dat je
tijdens deze opdracht
toch met je benen over elkaar zit, krijg je van mij op 8 september 3 minuten
knijpen met mijn
nagels in je tepels. Dus ik zou maar goed opletten en ook hiervan houd je zelf
de stand bij. (De
eerste 3 minuten heb je al te pakken.)
- De 2 dinsdagen ga je alleen naar de wc op het hele uur en tussen elk wc
bezoek moet minimaal 2
uur zitten. (Als het verkeerd is gegaan, meteen doormailen bij de aantallen
van de sigaretten.)
- Op de 1ste vrijdag wikkel je je pik strak in huishoudfolie als hij in slappe
toestand is (en eerst
dubbelvouwen). Doe vervolgens gewoon je kleding aan en ga achter de computer
je favoriete
filmpjes kijken (wel filmpjes waarvan je geil wordt natuurlijk). Laat me weten
hoe lang je dit
volhoud, ik verwacht toch zeker een uur in stijve toestand. Als het lukt, mag
je klaarkomen en daar
wil ik dan een foto van hebben. Met de folie er nog omheen en het sperma erin.
- De laatste vrijdag is gewichtheffen. Je bindt je balzak af en daaraan hang
je zoveel mogelijk
gewicht. Hiervan wil ik ook een foto en ik wil weten hoeveel gewicht het was.
Op zondagavond mail je me een verslag van de afgelopen week. Dus deze week van
woensdag t/m zondag
en de week erna van maandag t/m zondag. En de woensdagavond voor de sessie wil
ik een verslag van je
zien over de laatste dagen. Zo, ik denk dat jij je niet zult vervelen en je zo
goed kan voorbereiden op
donderdag 8 september.
Succes!
Je Meesteres
Ik kreeg het er gelijk warm van. Allereerst was ik verward door Haar toch
misprijzende woorden over
mijn gedrag. Ik deed toch altijd mijn best, was mijn eerste gedachte. Maar
meteen daarop volgde het
inzicht dat Zij mij inderdaad wel eens kwijt was op de party, misschien wel
eens te vaak. En ja, misschien
was ik ook wel te zelfstandig bezig soms, iets te vaak dingen zelf regelen...
En plaatste ik ook niet zo nu
en dan een vraagteken bij een opdracht van Haar door met een reactie daarop te
komen? Maar waar ik dus
ook gelijk warm van werd was de uitnodiging voor weer eens een sessie. Wat
leuk en wat lief van Haar!
En aan deze sessie ook weer, net als bij de voorgaande, twee weken van
opdrachten voorafgaande. O, wat
heerlijk! Ik was er gelijk opgewonden van. En wat moest ik nou allemaal doen?
Ik las de mail nog een
keertje, en nog een keer. Allemaal dingen die best wel te doen waren, met een
dochter die door
omstandigheden thuis zat. Het enige waar ik me zorgen om maakte, was het
roken. Zeker nadat ik eens
begon te rekenen. Oké, minderen zou wel lukken, maar ik schatte zo in dat ik
toch nog wel op een sigaret
of 15 op een dag zou komen, en dat maal 14 dagen, maakte... 210. Pfff, wat
veel! En met wellicht wat
dagen erbij dat ik wat meer rookte? Maar ja, hoe 'hard' zou Meesteres dat
straks gaan spelen? Was
volgens mij meer een knipoog, een eh mindplay. Want 210, of wellicht 240
slagen? Nee, daar geloofde ik
niet in dat Ze dat zou uitvoeren. Ze wilde me gewoon bang maken voor het spel
straks, op 8 september.
Maar natuurlijk ging ik wel m'n best doen om te minderen, en dus zou het de
komende tijd een afzien
worden, of eh, een keuze maken tussen nog een sigaret of een zweepslag
<glimlach>.
En waar ik het tot slot ook warm van kreeg, was de Haar beloofde hardere,
strengere aanpak van me. Iets
waar ik blij mee was, want dat was toch iets waar ik eigenlijk, diep in me,
naar verlangde, wat ik toch
eigenlijk van Haar 'verlangde'? Meteen knipte ik dan ook van de ondertussen
geprinte mail de eerste 3
hernieuwde regels uit:
- je geeft de dingen uit handen
- je geeft jezelf over aan Me
- jij gaat geen dingen meer voor Mij invullen!
Ik ga niet een uitgebreid overzicht geven van wat ik allemaal gedaan heb in die 14 dagen. Ik licht er gewoon een aantal dingen uit die me in die 2 weken van opdrachten hebben bezig gehouden.
Ik was seksueel licht onrustig. Ik wist dat, omdat ik met mijn vingers aan
mijn tepels wilde zitten. Ja, zo
heeft een ieder zijn of haar 'speciale' gewoontes <grinnn>. Toch bleef ik er,
maar met de grootste moeite,
vanaf, zeker ook na overleg met en het antwoord van mijn vriendin: ik denk dat
jij heel goed weet dat Meesteres
Manita niet wil dat je nog iets zelf verzint wat betreft spelen! Natuurlijk
heeft ze dat niet expliciet gezegd
en zie jij een 'vluchtmogelijkheid'. Moeilijk hè, je overgeven? :-)).
Ja, ik vind het moeilijk om me over te geven.
Nadat Meesteres later het stuk over mijn gedachten over opdrachten uitvoeren
en met mezelf spelen in het
verslag had gelezen,was Haar reactie daarop heel duidelijk: Jammer hoor, mijn
slaafje, dat je het zelf niet
kon bedenken, terwijl je het antwoord zelf heel goed weet! De komende 2 weken
leef je met je Meesteres
en eventuele buitensporige uitspattingen van jouw kant zijn dus niet
toegestaan!
Wat vervolgens bij mij weer opriep of het me mezelf spelen onder een
buitensporige uitspatting zou
vallen. Mijn gedachteantwoord daarop was: 'Ja, dat valt onder een
buitensporige uitspatting, omdat deze
periode mijn lichaam van mijn Meesteres is en dus mag ik daarmee alleen maar
spelen met uitdrukkelijke
toestemming van Haar.' Wat ook weer aansloot bij de regel: je geeft jezelf
over aan Me.
Met de eerste dag de oppompbare plug in voelde ik me heel even een slet. Waarom? Weet het niet. Misschien vaag het idee dat ik genomen werd door mijn Meesteres? Nou ja, indirect dan <glimlach>, want van Haar moest ik de plug immers in? Maar dan nam Ze me op dat moment wel met twee vingers, haha. Want ja, anaal wat gewend - Meesteres met Haar hand, of met Haar giant dildo - was en is deze plug voor mij een weten dat-ie er in zat, maar veel meer was het ook niet. Was toen dus, bij aanschaf, eigenlijk een miskoop geweest. Maar goed, op de dag van de sessie zou Meesteres me vast wel weer anaal gebruiken met eerst Haar hand en daarna de giant dildo. Hmmm.
De eerste halve week van de 2 weken opdrachtenperiode was ik ook danig
geïrriteerd. Door het minderen
van het aantal sigaretten. Natuurlijk had ik kunnen smokkelen met het roken,
dus liegen, want daar zou Zij
immers niets van merken? Maar zo werkt het spel voor mij niet. Iemand die
zoiets zou opperen, snapt
niets van het bdsm. In ieder geval zit ik niet zo in elkaar, ik ben eerlijk
naar mijn Meesteres in wat ik doe
en niet doe in thuisopdrachten.
De irritatie werd ook danig versterkt op de eerste sliploze dag, met dus ook
het niet mogen kruisen van de
benen en enkels; ik zit namelijk altijd met de benen over elkaar. En dus werd
ik er in de loop van die dag
helemaal gek van. Toch ging het - met de grootste moeite - goed, totdat ik 's
avonds in een nadenken
achter mijn bureau ging zitten. Met een hardop gekreund "Ohhww" was ik me,
kort nadat het me
gebeurde, ervan bewust dat ik met de benen over elkaar zat. En dus..., dat ik
daarmee 3 minuten tepels
knijpen op de dag van de sessie erbij had. Pfff. Want iedereen die de kracht
van Meesteres' vingers kent
en/of het venijn van Haar "echte" nagels, weet dat een 'pfff'-gedachte meer dan
terecht is.
En de eerste vrijdagopdracht ging ook niet echt lekker. Was eerst namelijk
een tijd aan het worstelen om
mijn pik in de folie te krijgen, want probeer maar eens alleen om je pik
dubbelgevouwen te houden en er
onhandelbaar folie omheen te wikkelen. Een bijna onmogelijke taak.
Uiteindelijk, met de ballen erbij,
leverde me het, na 3 pogingen, een resultaat op waarvan ik vond dat het ermee
door kon.
Voor de pc gezeten zag ik de, meestal 20 seconden, filmpjes voorbij komen:
fucking machine, al dan niet
gebruikt in bdsm situaties, ballgagged subs, gebonden subs, met en zonder vib,
hogtied, gespankt, electro,
zwepen, subs met afgebonden borsten, met monddildoknevel in de Domme
bevredigend, tepelklemmen, al
dan niet met gewichten eraan, opblaasbare pluggen... Ik kreeg er geen stijve
van. Eigenlijk nooit van
filmpjes, misschien heel even bij de start. Ik word er meestal wel geil van,
zeker als ik me ook nog eens
stimuleer. Maar dat mocht nu immers niet? En dus liet ik, met de armen over
elkaar en met de
dubbelgevouwen en ingepakte pik onder de kleren, de filmpjes aan me voorbij
komen. Ik moest me op een
gegeven moment echt dwingen om te blijven kijken, maar met een lichte
hoofdpijn en trek in een sigaret
verlangde ik ernaar dat de tijd om was. Ik wilde niet langer vrouwen op
filmpjes, ik wilde (en wil) een
vrouw van vlees en bloed, voelbaar, aanraakbaar. Ik voelde me alleen, eenzaam.
Ik raakte alleen maar
zwaar gefrustreerd van deze opdracht. En na 50 minuten hield ik het voor
gezien, ik kon die laatste 10
minuten niet meer uitzitten. Dus het klaarkomen liet ik ook maar voor wat het
was, omdat ik vond dat ik
dat niet verdiend had. Maar het leverde me wel wat op.
Nadat Meesteres het
eerste verslag had gelezen, en
met een reactie terug kwam: En sorry Meesteres, maar na 50 minuten houd ik het
voor gezien, ik kan die
laatste 10 minuten niet meer uitzitten? Dat is dus de opdracht niet naar
behoren uitgevoerd! Die 10
minuten tel ik op bij de eerste 3 minuten van tepels knijpen. (En met die van
de benen over elkaar is de
tussenstand tot nu toe 16 minuten.) Dus denk er de volgende keer eerst nog
even goed over na als je een
opdracht wilt afbreken!
En wat me verdrietig stemde, zeker in de eerste week, was het roken.
Terwijl ik eigenlijk best trots kon
zijn op het resultaat tot dan. Zo rond de 15 op een dag, soms iets erboven,
maar ook soms er beneden. Iets
wat Meesteres ook vond: Ik kan het bijna niet geloven, omdat jij als schatting
aangaf dat je ongeveer 35
sigaretten per dag rookt, en dan uiteindelijk uitkomt op rond de 15 stuks.
Netjes hoor, en je spaart nog
geld uit ook! (Dus het is en jezelf straffen en geld verdienen tegelijk,
haha.) Ben benieuwd of je deze
hoeveelheid kunt aanhouden.
Maar ondanks die mooie dagresultaten zag ik wel
het totaal steeds meer
oplopen. En dus maakte ik me toch druk om het aantal zweepslagen; als die nu
eens daadwerkelijk werden
gegeven op de dag van de sessie? Want toen ik Meesteres een keer een wat
slechter dagresultaat roken
door mailde, kreeg ik als reactie terug:
Dag slaafje,
haha, ik dacht wel dat
jij je zelf zou gaan martelen. Ga
zo door, des te meer lol heb ik nu en op de dag van de sessie!
Je Meesteres.
Dat de eerste dagen wat mopperig waren verlopen, ook in de verslaglegging
naar Meesteres, werd ook
duidelijk uit de mailreactie van Haar:
Dag slaafje,
Je verslag, tja wat zal ik zeggen, na mijn idee veel te veel gemopper? Wat
minder roken al niet te weeg
kan brengen hè! Een humeurige vent die dat wil verhelpen door zichzelf te
verwennen en ook nog wil
klaarkomen.
Ik ga wat veranderen: Elke dag moet je 3 keer klaarkomen, hiervoor mag je
bovenstaande klemmetjes, de
plug en de touwen van je benen gebruiken. Lukt het je niet om op een dag 3
keer klaar te komen, dan komt
deze opdracht weer helemaal te vervallen en gaan we weer terug naar de oude
situatie: geen seks met
jezelf in welke vorm dan ook. Alleen mijn andere opdrachten blijf je dan dus
uitvoeren.
Je Meesteres.
Hiermee had Meesteres me dus mooi tuk. Want ik heb tijd nodig om te kunnen
komen, en waar moest ik 3
keer die tijd vandaan halen met dochter thuis?
Toch deed ik de volgende dag pogingen. De eerste keer bij een plaatjesserie,
toen dochter nog in bed lag.
Met bijna een bevredigend resultaat, maar... de 2 buurvrouwen die het nou net
nodig vonden om bij mij
voor de deur hun kletspraatje te houden deden mij mijn trekbewegingen stoppen.
De tweede poging vond
anderhalf uur later plaats, op het toilet, met klemmetjes op de tepels. Maar
dat ging niet; de kale omgeving
van het toilet inspireerde me niet om te kunnen komen, zelfs niet met de
klemmetjes op. Nou ja, bedacht
ik toen: heb nog een uurtje of 12, dus alle kansen nog, toch?
Een half uurtje later deed ik trekpoging drie. Had net weer de leuke serie van
facesitting plaatjes geopend
en was net begonnen om me op te warmen toen dochter uit bed kwam. Da-ag, derde
poging.
Maar ik bleef volhouden. Onder de douche deed ik de vierde poging. En dat
lukte dus... bijna. Maar
waarom - en dat snapte ik dus echt niet - maakten mijn gedachten net een
switch op het moment suprème,
waarmee ik even een moment van de geile gedachte weg was, en daarmee 'faalde'
het komen. Dat was
nou wel k.. zeg.
De laatste poging deed ik toen dochter ingespannen achter de pc zat. Ik ging
de hal in, sloot de deur van
woonkamer naar hal, ging de keuken in en op mijn hurken, de rug tegen een
kastje, deed ik de vijfde
poging. Maar dat was sowieso een verloren inspanning, want ik was er te
gespannen voor, lette teveel op
het raam en luisterde of ik de deur naar de hal hoorde. Die ik dus inderdaad
dan hoorde opengaan.
Net op
tijd kreeg ik mijn broek omhoog, voordat dochter de keuken binnen stapte om
wat te drinken te halen.
Nadat ze een mok met frisdrank had ingeschonken, vroeg ze: "Wat deed je
eigenlijk in de keuken?" Ik:
"Even goed kijken of ik niets vergeet voor de boodschappenlijst." Een uitleg
die geaccepteerd werd. Pfff.
Maar ondanks dat het gesjor aan de pik prettige belevingen waren geweest,
betekende het niet gekomen
zijn wel dat ik dus de resterende opdrachtentijd (8 dagen lang) seksueel niets
meer kon, meer mocht doen.
De 2 dinsdagen dat ik alleen op het hele uur naar het toilet mocht en dat
tussen elk wc bezoek minimaal 2
uur moesten zitten, brachten mij niet echt in de problemen. Misschien, zo
bedacht ik, was die minimale
tijd van 2 uur afgestemd op de plasbehoeftes van Meesteres zelf? Ik kon bij
die gedachte een grijns niet
onderdrukken.
De enige keer dat ik wat in de problemen kwam, was op de 2e dinsdag. Om 19 uur
moest ik eigenlijk
plassen, tenminste, voelde een lichte aandrang. Maar... ik had geen zin om
naar het toilet te gaan. Ja, stom
natuurlijk, zeker omdat ik bij het kijken naar Big Brother de tijd van 20 uur
vergat. En toen had ik dus wel
ineens een probleem en daarmee kwam ook de vraag: zou ik het tot 21 uur redden
of niet?
Ik zocht de
nodige afleiding op het internet en zo ging het net, maar het water stond me
toen wel achter de ogen, haha.
De laatste vrijdag ging nagenoeg alles wat ik moest uitvoeren, mis. De
speciale opdracht, het afbinden van
de ballen en er daarna gewicht aan hangen en de dagopdrachten tepels hard
masseren voor het slapen gaan
en het gebonden slapen, want... dochter hing de hele dag ziek thuis. Wat
betekende, een opbiechtende mail
naar Meesteres. Nou, dat leverde me dus wat op... Zowel aan inhalen, de
volgende dag, als aan straf.
Dag slaafje,
zo dan krijg je het nog druk vandaag! Het gewichtheffen van
gisteren doe je dan ook maar
vandaag, als extra, de minuten 'het spelen met de tepels' verdubbel je
vandaag, dan heb je het van
gisteren ingehaald. En voor het niet gebonden slapen krijg je 25 extra
zweepslagen, dus dat staat nu op
een totaal van 171 (geluksvogel!).
Wat me een zucht deed slaken waren de 25 extra zweepslagen. Want langzaamaan
begon het maar steeds
groeiende aantal te 'verrekenen' zweepslagen me toch zorgen te baren. Ik begon
bang te worden voor de
sessie, ging er tegenop zien. Vroeg aan mezelf: 'Is dat terecht Meesteres, die
angst van me? Ja hè? Of is
die straf, dat aantal slagen, ook mindplay van U?
Geloof van niet...'
Een onzekerheid die me bezig bleef houden. Zat steeds op 2 gedachten te
hinken: Nee, dat doet Ze niet,
dat voert Ze echt niet uit, want 230, 240 slagen, dat kan je als slaaf toch
niet 'hebben'? En: Ja, Ze voert die
straf wel uit, want Ze is er hard, er 'wreed' genoeg voor.
Vond ik het daarmee allemaal niet leuk meer? Jawel hoor <glimlach>. Want de
zondagavond, met nog een
halve week te gaan naar de sessie, vroeg ik mezelf dus af: 'Vind ik het nog
wel leuk?'
Mijn reactie kwam
meteen erop: 'Jazeker.' Met, na een korte pauze, de grijnzende toevoeging:
'Nog wel'.
Maar die gedachte van 'Nog wel' werd dinsdag, met nog 2 dagen naar de
sessie te gaan, aardig aan het
wankelen gebracht, toen 's ochtends in de mailbox het volgende berichtje van
Meesteres stond:
Hoi
slaafje,
Ik ben zeer benieuwd woensdag naar je verslag van de laatste 3 dagen,
want dan kan ik goed
inschatten hoe nerveus je bent! Het tijdstip van de sessie laat ik je weten
zodra ik alles geregeld heb, maar
plan tussen 13.00 en 20.00 uur niets in. En 220 slagen..., het wordt steeds
beter, zal toch ook maar even
een camera meenemen voor de mooie striemen en blauwe plekken!
Slaap lekker!
Je
Meesteres.
Met de klemmen op mijn tepels zat ik na te denken over de mail, over of ik
nerveus was. Gespannen, ja,
dat wel. Maar is dat niet hetzelfde? Toch zal ik donderdag pas echt nerveus
zijn, toch? Ja, beantwoordde
ik die vraag aan mezelf, maar tegelijkertijd gaf ik aan mezelf aan: wees eens
eerlijk naar jezelf, hoe lang
geleden is het al niet dat je aan je 2 mailvriendinnen berichtte dat je tegen
de sessie opzag? Vanwege en
het aantal slagen en die nagels van Meesteres in je tepels?
En dus... was ik
al lange tijd nerveus.
Net zoals het stukje zin zodra ik alles geregeld heb me nerveus maakte. En ik
wist wel dat zoiets op van
alles en nog wat kon slaan. Van oppas regelen voor de hond tot aan..., nou,
noem maar op. Het hoefde
immers niets van doen te hebben met de sessie zelf, die bijna als terloops
geplaatste opmerking?
Nee,
maar ik was er wel van overtuigd dat Meesteres die wel bewust in de mail had
neergezet, alleen al om
mijn nervositeit aan te wakkeren.
En die bleef dus ook aanwakkeren, want 's avonds zat ik me bezig te houden
met: Hoeveel tijd heeft
Meesteres nodig voor 250 zweepslagen? Was iets wat natuurlijk afhing van mijn
eh, opnamevermogen. Er
zou zo nu en dan een rustpunt moeten zijn omdat ik voor een moment even niet
meer kan hebben, kan
incasseren, toch? Maar hing dat ook niet af van de soort zweep, van de
slagkracht die erachter zat, van
mijn reacties... Hoe ik ook mijn hersenen kraakte, ik kwam daar, over de
tijdsduur, niet uit. Net zo min
overigens als over de volgende hersenkraker: Zou de straf nu echt als straf
bedoeld zijn? Dus..., zou
Meesteres echt geen rekening met me houden, zou Ze me het aantal slagen gewoon
in 1x geven?
Neeeh... Ik zou vast die 'straf' gedoseerd door de hele sessie heen krijgen,
ja, daar was ik van overtuigd.
En Meesteres bleef me prikkelen, want de volgende dag, de woensdag en
tevens laatste dag voor de sessie,
kwam er weer een mail van Haar binnen:
Dag slaafje,
Wij verwachten je morgen om 15.30 uur op de Showboat! Je hoeft je best niet te
doen om nerveus te worden,
want dat gaat vanzelf wel gebeuren.Vanavond krijg ik nog een verslag van de
laatste 3 dagen en een
totaalstand van het tepels knijpen door mij en het aantal zweepslagen tot
bedtijd van vandaag. Maar tel er
wel nog even de sigaretten bij op die je hebt opgerookt voordat je morgen bij
mij in de studio komt.En voordat je komt ben je anaal goed schoon, kompleet geschoren (oksels, pik
en gezicht), heb je
gepoetste schoenen aan en een nette broek en overhemd ( let op dat ze netjes
gestreken zijn) en heb je de
stalen plug in op weg naar de studio.
Dat is het voor nu, maar blijf je mail nakijken tot een uur voordat je in de
studio moet zijn, want misschien
veranderd er nog wel wat!
Je Meesteres
En meteen, bij de start van het lezen al, was ik met de eerste zin bezig: Wij
verwachten je morgen om
15.30 uur op de Showboat! Wie zijn wij? Meesteres en Rob? Dat leek me het
meest waarschijnlijke,
maar... eerder had Meesteres gezegd dat Ze zelf een camera mee zou nemen voor
het maken van 'leuke'
plaatjes van striemen en blauwe plekken. En Rob zou wel op z'n werk zijn.
Maar... iemand anders dan
Rob kon het toch niet zijn? Een andere, een tweede Meesteres naast mijn Godin?
Nee, dat kon ik niet
geloven.
Ik zette de pc in stand by, omdat ik naar het 6-uur journaal wilde kijken,
maar ik moet eerlijk zeggen dat
ik de helft van het journaal niet meekreeg; mijn gedachten bleven bij Wij
verwachten je.
Pas na het journaal, toen ik naar de keuken ging om tosti's te maken, dacht ik
ineens aan de kleding.
Waarom moest ik in hemelsnaam nette kleding aan, een nette broek (die ik niet
eens heb) en een
overhemd? Wat raar! Waarom was dat? Gingen we dan weg, ergens naar toe? Of
moest ik er netjes uitzien
voor dan toch een Gaste van Haar?
En niet nerveus hoeven worden? Nou, dat was ik dus gelijk wel van de mail. Ik
kroop weer achter de pc
om het bericht nog eens te lezen. Er is morgen iemand bij in de studio, dat
kon niet anders, want dat stond
er toch? En waarom zou er nog wat kunnen veranderen? En waarin dan? In tijd?
In locatie? En had dat dan
te maken met de geheimzinnige tweede persoon?
De teevee bracht me geen afleiding en ik wist dus dat ik me niet meer los zou
kunnen maken van de mail.
Wie was er morgen bij, wie konden wij zijn?
Jeetje zeg, Meesteres hield me wel bezig. Had dus nu echt geen idee meer wat
Ze van plan was, wat voor
plannetje(s) Ze had uitgebroed voor morgen. Zou Ze me echt ergens anders mee
naar toe nemen? Voor
een spel in het bos? Pfff, hoopte dus echt van niet! Maar het was er mooi weer
zat voor. Of... toch een
tweede Meesteres erbij? Maar wie dan?
Onrustig ging ik de nacht in, de laatste nacht voor morgen, de dag van de
sessie.
De dag van de sessie
Als om even na half acht het monotone gedreun van de wasmachine van de
bovenbuurvrouw begint,
probeer ik dat te negeren, maar dat is vergeefs; om kwart voor acht ben ik m'n
bed uit. Ik heb dus alle tijd
tot half vier, iets wat ik weet, maar niet helpt op zo'n dag als deze. Binnen
de kortste keren zit ik dan ook
al op het notitieblok te kijken wat ik 'allemaal' moet doen, en wat ik
mogelijk nu al kan doen. Ik besluit
dan om eerst even de mailbox in te gaan en daarna een eerste klysma te nemen.
In de mailbox staat
Meesteres al, met een reactie op de rokenmail van me, van gisteravond. Haar
mail maakt me niet eh,
rustig(er) <glimlach>.
Dom slaafje,
Dat had je zelf wel kunnen bedenken, want op de dag zelf wordt je
nerveus en ga je veel
roken, dus wordt het steeds moeilijker om je zelf in te houden en ik wil dat
je jezelf blijft straffen totdat ik
het van je overneem. En dat is pas om 15.30 uur als je bij ons in de studio
komt.
Je Meesteres.
Weer dat dubbele, het 'ik' en het 'wij' in Haar mail... Nou ja, om half vier
weet ik wie ik te zien krijg. Ik
brand van nieuwsgierigheid!
Maar nu ga ik echt eerst naar de badkamer voor de eerste, uitgebreide klysma.
Meteen erna beslis ik om
ook vast mijn onderkant, dus pik en balzak en rond de aars, te scheren en ook
de oksels neem ik gelijk
mee. Daarmee klaar neem ik, terug in mijn kamer, een diarreeremmer in.
Na een sigaret (de 3e van vanochtend) buig ik me maar eens over overhemden.
Het is 9.50 uur.
Onderaan de stapel met donkere en zwarte T-shirts vind ik 2 zwarte overhemden.
De ene is dun en van
nylon, de ander is dikker en van katoen. Beide zijn gekreukt. Natuurlijk. De
kreukels zijn er niet echt uit te
krijgen. Ook niet echt verwonderlijk, na zo lang ongebruikt in de kast te
hebben gelegen.
Terwijl ik mijn best doe op het strijken, vraag ik me nog steeds af waarom
Meesteres mij nou moet pesten
met Haar keuze voor een overhemd. Het is mijn keuze niet. Ik ben al geen
overhemdenfiguur en ik kan me
ook niet heugen wanneer ik een overhemd gedragen heb.
Ik hang de gestreken overhemden buiten, aan hangertjes, om wat frisse lucht op
te doen. Straks maak ik
wel de keuze welke ik aan zal trekken.
Nadat de hemden hangen, ga ik op zoek naar de zwarte spijkerbroek, de enige
broek die nog een beetje
voor netjes door kan gaan. Tussen één van de twee stapels T-shirts vind ik de
gezochte broek.
Wat moedeloos kijk ik naar de broek, die ooit zwart is geweest. Er is één
troost: deze is in ieder geval niet
gekreukt. Toch ga ik er nog even met de bout overheen; de broek hang ik over
de stoel, bij de openstaande
deur naar de tuin.
Bij de tweede mok koffie van de tweede koffieronde neem ik een sigaret. De 4e
van vanochtend. Het is
10.57 uur.
Nog 4 uur voor het vertrek naar de boot. En wat heb ik nog te doen? Ik wil me
nog een 2e klysma geven,
ik moet m'n gezicht nog scheren, ik moet de schoenen nog poetsen. En me
douchen natuurlijk. Maar meer
niet.
Nog 4 uur... Wat moet ik in godsnaam doen? Ik breng wat tijd door achter de
pc.
Tegen twaalven ga ik naar de badkamer voor de volgende, en laatste, klysma. En
terug in de kamer neem
ik nog een diarreeremmer.
Ik leg de broek over een eettafelstoel, haal de overhemden naar binnen, leg ze
ook over die stoel. Zoek
zwarte sokken en een eveneens zwarte onderbroek uit, die ook bij de andere
kleren gaan. Direct erna ga ik
naar de hal, waar ik mijn schoenen poets en zet ook die klaar naast de stoel.
En dan?
Een sigaret, de 5e.
Het is 12.18 uur. Ik moet alleen nog mijn gezicht scheren.
Tussen alle bedrijvigheden door heb ik een viertal maal de mailbox gecheckt,
die iedere keer leeg was.
Wat ga ik doen? Ik besluit wat kleren in een tas te stoppen voor de terugweg,
m'n spijkerjasje, een T-shirt. Voor als het laat wordt, en misschien kouder is vanavond. Want
eigenlijk moet ik ook naar de
redactie, voor de eerste vergadering na de zomerstop. Betwijfel of ik er na de
sessie nog wel zin in heb.
Ik geef de stalen plug een touwtje. Onderop heeft de plug namelijk een oogje,
voor een touwtje, opdat als
de plug in z'n geheel naar binnen zou schieten, deze er in ieder geval nog
uitgetrokken kan worden. Neem
tenminste aan dat het oogje voor dat doel bedoeld is.
Ik ben rusteloos, gespannen. Ga naar de badkamer, om me te scheren. M'n
gezicht dus. En daarmee staat
er niets meer op het lijstje.
Hoe laat zal ik gaan douchen? Kwart over twee? Kan ik erna nog even 'uitwasemen' voordat ik, vlak voor
vertrek, m'n kleren aantrek.
Het is 13.08 uur.
Sigaret 8, 13.30 uur.
Ga ik vast douchen? Ja. Kan ik ook m'n maag masseren,
die zeerder gaat doen. De
maagpijn verdwijnt onder de douche, een uitgebreide, een lange.
Erna trek ik
de kamerjas aan, maak m'n
bril schoon. Niet dat het een belangrijk iets is om te doen, want ik heb toch
tijdens de sessie de bril af (en
zie daardoor te weinig naar m'n zin).
Ik ga buiten nog even uitdampen, met een
sigaret; het is 14.08 uur.
Het lukt me buiten niet om uit te wasemen. Ik voel dat ik licht klam ben, ik
voel druppeltjes onder mijn
oksels vandaan komen; het is het teken dat ik nerveus ben.
Dan is het 14.30 uur.
Geen mail. Laat Outlook voor alle zekerheid nog een paar
minuten open. Maar nee,
er komt niets binnen en dus... gaat het (wat dat dan ook gaat worden) om 15.30
uur beginnen.
Ik ga de twee mij zo bekende toegangsdeuren door. Meesteres staat niet in
het halletje, dus vermoed ik dat
Ze al in de studio is. Maar dat weet Arie, die achter de balie zit,
ongetwijfeld. Nadat ik hem begroet heb,
opper ik dan ook: "Manita is zeker beneden?"
"Eh, nee, ik geloof dat ze aan de bar zit."
En dat blijkt te kloppen. Meesteres zit op de hoek me op te wachten, een lach
op Haar gezicht.
"Ik had al een vermoeden dat jij het zou zijn", en met een blik op Haar
horloge, "en keurig op tijd."
Met een "Hoi" en 3 zoenen op de wangen begroet ik Haar.
"Wil je eerst nog wat drinken?"
Ja, dat wil ik zeker graag en ik vraag een cola aan de wachtende en lachende
Danielle.
"Heb je Rob al gezien?"
Ha, dus toch Rob!
"Nee, nog niet."
Blijk ik hem net mis te zijn gelopen, waarschijnlijk terwijl ik mijn fiets aan
het parkeren was. Maar als hij
zich wat later bij ons heeft gevoegd en ik mijn cola op heb, geeft Meesteres
het sein om naar beneden te
gaan.
"Zo," klinkt het van Meesteres, als we beneden in Haar ruimte staan, "dus jij
bent even kwijt hoe jij je
Meesteres dient te begroeten, want boven aan de bar een 'Hoi'? Is dat een
wijze waarop jij Mij begroet?"
Haastig laat ik mij op mijn knieën vallen en kus de wreef van Haar gelaarsde
voeten.
"Hm", is de korte reactie. "Nou, kleed je maar uit."
Snel ga ik in het halletje naast de ruimte uit de kleren, om weer helemaal
naakt terug te keren.
Ze schiet in de lach als Zij het touwtje ziet dat tussen mijn benen hangt.
"Het lijkt zo wel of je een tampon in hebt!" schatert Meesteres.
Maar daarna is het over met de pret. Ze wijst naar het rek en gebiedt me
passende boeien uit te zoeken en
om te doen. Daarmee klaar 'mag' ik onder de takel komen staan, eigenlijk een
vast begin van onze sessies.
Ik kijk toe hoe de polsboeien met musketons aan de ogen van de stang worden
gehaakt. Kort erna het
ratelende geluid van de lier als ik strak word getrokken.
Mijn ballen worden afgebonden met een dun koord. Strak. Dan draait Ze me iets
bij, zodat ik schuin naar
het rek met al Haar attributen gekeerd sta.
Meesteres ijsbeert tussen de ruimte tussen mij en het rek heen en weer.
"Ik heb hier (een hand van Haar gaat er even bij langs) al de hele serie
zwepen die ik op je ga gebruiken,
hangen, maar eerst nog even wat anders."
Ze stopt Haar lopen, kijkt me van een
afstandje aan. "Vanaf nu
spreek jij mij altijd aan met Meesteres, dus of Meesteres of Meesteres Manita,
maar dus nooit meer met
alleen maar Manita, tenzij ik het aangeef."
"Ja Meesteres."
"Vanaf nu toon jij je respect naar mij en wil ik ook je dankbaarheid horen."
Dan loopt Ze op me toe. Haar handen gaan omhoog, richting mijn tepels.
"En dan nog wat. Nooit trek jij je bovenlichaam meer terug of draai jij je
lichaam van me weg als mijn
handen naar je tepels gaan."
Haar vingers hebben mijn tepels te pakken.
"Ja Meesteres."
Ik sluit mijn ogen als Haar nagels zich in mijn tepels 'vast bijten'. Ohh, wat
doet dat weer een pijn!
"23 Minuten hè? Nou, ìk zal daar van genieten."
Ineens laat Zij ze los. Opgelucht laat ik adem tussen mijn lippen doorsissen.
Dan, plotseling, een klap, met Haar vlakke hand, in mijn gezicht. Ik ben
geschokt.
"Wat heb ik je nou net gezegd! Over dankbaarheid?"
O jee. Haastig prevel ik: "Dank U, Meesteres."
Met een ruk keert Ze zich om, loopt naar het rek, voor de eerste zweep.
Terwijl Ze naar me terug loopt,
zegt Ze: "En wat ik zonet van de tepels zei, geldt ook vanaf nu voor de
zwepen: nooit trek jij je lichaam
meer terug als ik je met wat voor zweep dan ook wil slaan." Ze staat nu voor
me, Haar ogen priemen zich
in die van mij. "Jouw lichaam is van en is er voor mij. Begrepen?"
"Ja Meesteres."
Jeetje, gaat het door me heen, dat is allemaal heavy wat Ze van me verlangt.
In een soepele, verticaal draaiende beweging, zwaait de zweep nu door de
lucht, waarbij de stroken me
niet al te hard raken.
"Je telt hardop, waarbij steeds het even in slaan natuurlijk niet in de
telling wordt meegenomen."
"Ja Meesteres," antwoord ik zachtjes.
Dan raakt de zweep me hard en vol. Echt hard en vol. Pfff. Dit is menens! Ik
sluit mijn ogen, om de pijn te
kunnen controleren voor mezelf, maar ook dus om deze harde slagen niet te zien
aankomen, waardoor ik
misschien mijn lichaam terug zou trekken, iets wat me zeker nu niet verstandig
lijkt!
Na 10 slagen stopt het. Voorzichtig open ik mijn ogen, om te zien waar
Meesteres is, om te kijken wat Ze
doet. Nou, dat voel ik dus gelijk als ik al weer een slag in mijn gezicht te
pakken heb.
"Je bent toch echt hardleers vandaag! Of heb je je verstand soms thuis
gelaten? Want wat wilde ik van je
horen!"
Geschrokken reageer ik. "Dank U, Meesteres."
O, mijn god, wat gaat er toch gebeuren vanmiddag? Wat begint Meesteres dit
spel hard! Of...
Bij de volgende serie van 10 net zo harde slagen als zonet begint dan
eindelijk (!) het besef bij me door te
dringen dat dit... geen spel is, dat dit geen 'gewone' en leuke sessie als
anders wordt. Dit is menens. Dit
is, dit wordt... een echte, heuse strafsessie?
"Dank U, Meesteres," hoor ik mezelf op tijd zeggen. Want ik ben nog even met
mijn gedachten elders. Bij
hoe ik er toch bij ben gekomen dat dit een leuk spel zou worden. Zoals anders.
Oké, met 'wat' meer
zweepslagen dan anders. Zo tussen de andere dingen door, als misschien electro
en fisten en de giant
dildo. Goh, hoe dom kan een slaaf toch zijn, bedenk ik wrang.
"Dertig. Dank U, Meesteres."
Terwijl Meesteres een andere zweep pakt, hoor ik Haar als terloops zeggen:
"Goh, hoeveel slagen, hoeveel
straf had je zelf ook al weer bij elkaar gerookt? Eh, 262 hè? Nou, weet je
wat, dan rond ik dat af op 270.
Vind ik een mooier getal. Hm? Vind jij dat ook niet?"
"Ja Meesteres."
Ik laat het wel uit m'n hoofd om Haar in deze tegen te spreken.
Na het volgende rondje van 10 wordt deze zweep tussen mijn lippen geduwd. Haar
handen gaan naar mijn
tepels, ik sluit mijn ogen.
"Want die moet ik niet vergeten natuurlijk."
Nagels. Pijn. Martelende pijn. Van mij mag Zij ze vergeten.
Ik voel de zweep tussen mijn lippen vandaan getrokken worden, ik voel de zweep
over mijn rug gaan,
over mijn billen gaan. Ik doe mijn ogen niet meer open, nooit meer. Jeetje,
wat een pijn!
Ik verlies me zelfs in de pijn, heb moeite om erbij te blijven, bij de les te
blijven, bij het tellen dus, in de
korte pauzes die Meesteres me 'schenkt' na weer een tiental slagen en mijn
"Dank U, Meesteres." Want
op een gegeven moment vraag ik me af, terwijl Meesteres een andere zweep pakt,
hoeveel slagen ik heb
gehad. Bij hoeveel was ik nu net gestopt met tellen? Moet ik nou zo bij 61
beginnen? Of sloeg ik er dan 10
over?
Jeetje, het angstzweet breekt me uit, want zeker weten dat Meesteres zal
weten als ik me vertel, als
ik er 'zomaar' 10 zal overslaan.
Voorzichtig roep ik bij de volgende slag "61." Geen reactie van Meesteres.
Pfff, gelukkig dus het juiste
getal!
En één keer ben ik zo 'stom' om me terug te trekken, in een soort van reflex.
Dat ontgaat Meesteres niet,
natuurlijk niet. De slag raakt me nog wel, aarzelend geef ik nog aan: "84."
"Goed, dat was een misser van je, slaaf. En dus tellen de laatste 10 niet.
Begin maar weer bij 74."
Ik hoor de lier ratelen, voel m'n armen zakken, zie de handen van Meesteres
omhoog komen, maar deze
keer niet voor de tepels; Ze maakt haakt de musketons los van de boeien.
"Haal die plug maar eens uit je reet, maak die schoon met een tissue en leg
die dan op een handdoekje op
de grond."
"Ja Meesteres."
Zwijgend ontdoe ik me in de hoek van de plug.
"Jeetje, wat een klein ding!"
"Ja Meesteres, dat had ik U toch gezegd dat deze eigenlijk een miskoop was?"
"Nou ja, kan je in ieder geval nog gebruiken als gewicht."
Ze wijst vervolgens naar de grond voor de lier. Kortaf klinkt het: "Ga hier op
de grond liggen, op je buik."
Ik ga liggen, voorzichtig, vanwege mijn afgebonden ballen.
Weer hoor ik de lier ratelen. Neem aan omhoog, maar... het ratelende geluid
klinkt wel erg lang door. Dan
voel ik het ijzer van de stang op mijn onderbenen komen, drukken. Ik voel hoe
de enkelboeien worden
vast geklikt.
Nogmaals klinkt het rammelende geluid, gaan m'n voeten omhoog, komen m'n
onderbenen van de vloer.
Jeetje, gaat het wat paniekerig door me heen, Ze gaat me toch niet
ondersteboven ophangen in de takels?
Maar nee, met net mijn buik van de grond stopt het takelen.
"Zo," hoor ik Meesteres, ergens achter me vandaan. "Zo hang je er mooi bij.
Want ook deze - en even
raakt een hand m'n rechter voetzool - ontkomen niet aan de zweep."
Nee hè, gaat het door me heen, dat zal Ze toch niet menen? Nou, wel dus. En
het blijft niet bij 10. Weet al
lang niet meer of het er nu 30 of 40 waren, of iets er tussenin. Pijn, een
zijn in pijn. Iets anders is er niet
meer voor me. Ja, ellende. En een me steeds kleiner voelen worden, een niets
meer zijn dan... genot voor
Haar, mijn Meesteres?
"Draai je om."
Ik draai me om, op m'n rug. De stang aan de kabel draait mee in de beweging
van mijn benen.
Meesteres komt achter m'n hoofd staan, zet dan Haar gelaarsde voeten naast
mijn gezicht. Hoog torent Ze
boven me uit. Naast me Haar laarzen, erboven het nylon van de panty, ver
erboven de zoom van Haar
korte leren rok. Dat is genieten... als het een normale sessie zou zijn
geweest.
De zweep raakt mijn pik. Tel. Pijn. Klap. Ogen dicht. Tel. Klap. Pijn. Tel.
Stoppen.
"Dank U, Meesteres."
Even rust. Ik open mijn ogen. Meesteres buigt zich voorover. Haar vingers
grijpen mijn tepels weer, ik
doe mijn ogen weer toe, Haar nagels klauwen zich wederom in mijn tepelvlees.
Opnieuw heel eventjes een
pauze daarin.
Als ik mijn ogen andermaal open, zie ik vlak boven me de smalle reep leer van
de slip van Meesteres;
Haar bedekte kruis en billen zijn vlak boven mijn gezicht!
Zij weet dat Zij mij hier heel erg gelukkig mee maakt, mee zou maken als... de
situatie voor mij anders
was geweest. Maar als Ze mijn tepels opnieuw pijnigt, moet ik mijn ogen weer
sluiten; ik kan ze met die
helse pijnen gewoon niet open houden. En ja, ik probeer, ik dwing zo nu en dan
mezelf de ogen te openen,
omdat ik wil genieten van deze sporadische gunst. Maar met telkens die paar
seconden die ik krijg, die er
is, geef ik mezelf dat genot niet; het lukt zo niet. En ik ben ervan overtuigd
dat Meesteres dat weet, en dat
Ze er van geniet. Zij wel.
Meesteres zit op een kruk, bij de muur. Ik ben bevrijd van de takel en zit
voor Haar.
"Wil je wat drinken?"
"Mwah, weet het niet Meesteres."
"Verdomme, nou stop je ook eens een keer met die ontwijkende antwoorden van
je! Ik wil vanaf nu ook
steeds een duidelijk ja of nee of een helder antwoord van je horen. Dus, wil
je te drinken?"
"Nee Meesteres."
"Zeker weten?"
"Ja Meesteres."
Ze neemt zelf een paar slokken uit een flesje water.
"Oké, je gaat nu naar het rek en zoekt zelf een zweep uit, maar denk erom dat
het een harde, een gemene
is. En als ik niet tevreden ben over je keuze, dan tellen twee klappen daarmee
als één."
Ik sta op en ben al bijna halverwege als er achter me klinkt: "Heb ik gezegd
dat je mocht staan!"
"Nee Meesteres." Haastig zak ik op handen en knieën.
"Kom maar terug."
Ik kruip naar Haar toe.
"En ga nu maar opnieuw."
Ik kruip naar het rek toe. Wat moet ik in hemelsnaam kiezen? Want ik voel de
zwepen altijd wel, maar
zelden weet ik waarmee Meesteres op dat moment slaat. Aarzelend gaat mijn hand
uit naar een zweep die
van rubber of plastic gemaakt lijkt en op de top enkel een flapje heeft, in
een soort van hartjesvorm.
Meesteres is tevreden over mijn keuze.
"Doe je handen omhoog."
Met Haar eigen handen maakt Ze het gebaar dat ik mijn handen om moet draaien,
met de handpalmen naar
boven. Nou, op dat moment hoef ik geen uitleg meer wat er staat te gebeuren.
Net halverwege de tweede serie van 10 slagen op m'n handpalmen staan de tranen
me achter de ogen. Van
de pijn, maar nog veel meer van ellende, van een intens verdrietig zijn, van
me zo eenzaam en verlaten
voelen. Er is niets meer dan pijn. En kilte, geen mededogen, niets van enige
warmte of genegenheid bij
Meesteres. Ik sta op het punt van breken.
Als ik weer in de ruimte sta, doen m'n afgebonden ballen langzaamaan zo
zeer. Ik raap m'n moed bij
elkaar en vraag bedeesd:
"Meesteres, mag Uw slaafje U wat vragen?"
"Ja, dat mag."
"Mag Uw slaafje genade vragen voor zijn afgebonden ballen?"
Gelukkig, wat dat betreft heeft Zij mededogen, het koordje mag eraf, iets wat
ik zelf 'mag' doen.
Op handen en knieën in de ruimte krijg ik daarna nog een serie slagen op
billen en rug te verwerken. Dan
vraagt Meesteres me: "Hoeveel heb je nog te gaan, slaafje?"
"90, Meesteres."
"Shit, dan heb ik even niet goed opgelet. Had er nog 100 over willen hebben."
Even is het stil.
"Nou ja, dan maak ik er gewoon nog 100 van, hè?"
"Ja Meesteres." Want een ander antwoord hoef ik toch niet te geven...
Ik moet de strafbank naar het midden van de ruimte trekken. Als de bank in
de goede positie staat, moet ik
4 zwepen voor Meesteres 'halen': de 2 bullwhips, een gemene lange, en een
cane, maar omdat de
bedoelde cane verdwenen is en de andere die meer geschikt, wordt de keuze
daarvoor een lange, gemene
met een smalle flap op het einde.
Na de zwepen verzameld te hebben moet ik op de strafbank. De knieën op het
smalle richeltje, het
bovenlichaam over het schuin aflopende skai van het bankje. Mijn hoofd rust er
nog net op. De polsboeien
worden vastgehaakt aan de zijkant.
Er staan dus nog 100 slagen op de 'teller'.
Het is een hel. Wat niet gek is met de ergste serie zwepen voor het einde
bewaard. Ik verlies me dan ook
helemaal in een poel van ellende en... met nog 20 te gaan huil ik.
"Wat lig je te snotteren? Last van een loopneus?"
"Nee Meesteres. Ik huil."
"Zo? En dacht je daarmee onder de laatste 20 uit te komen?"
Nee, dat is zeker niet een gedachte die bij me opgekomen is; ik weet al lang
dat ik de 'rit' moet uitzingen,
dat ik de straf tot het einde toe moet ondergaan.
"Nee Meesteres."
"Goed, stop dan met dat gesnotter, ik wil dat ik trots op je kan zijn."
"Ja Meesteres."
De laatste 20 worden niet zachter gegeven. Ze zijn net zo hard als voorheen,
misschien zelfs nog een tikje
harder. Maar dat weet ik niet zeker. Ik weet wel dat ik niet gehuild heb.
Ik red het nog om te zeggen:
"290, dank U Meesteres."
Maar dan breek ik. Ik
huil, met diepe uithalen en
schokkende schouders. Ik huil zoals ik nog nooit gehuild heb. Het is zo
intens, komt van diep van binnen.
Dan zijn er strelende handen. Over mijn schouders, handen die door mijn haar
woelen; Meesteres zit voor
me, gehurkt. Ze aait, streelt, troost. Haar troost laat me nog heftiger
reageren.
Ze maakt me los, loopt naar Haar kruk. Ik, nog steeds snikkend, kom van de
strafbank, kruip naar haar toe,
sla mijn armen om Haar laarzen, druk mijn gezicht op de wreef van Haar
laarzen.
Ik voel dat Meesteres
zich voorover buigt. Ze pakt mijn hoofd voorzichtig beet, trekt me omhoog en
duwt mijn gezicht op Haar
bovenbenen. En weer huil ik diep, heftig jankend.
Als ik tot rust ben gekomen vraagt Meesteres me of ik nu misschien een biertje
wil. Nou, graag dus.
"Ik heb alleen geen biertje meer in mijn koelkast staan, dus moet je dat zelf
even van boven halen. En als
je wat wilt aantrekken, dat mag."
Ik haal m'n schouders op, ik schaam me niet voor de 'tekeningen' van mijn
Meesteres, ik ben daar trots
op.
"Als ik de andere gasten er boven niet mee schok?"
Meesteres glimlacht.
"Oké, van mij mag je zo gaan."
Een strafsessie dus. En wat heeft die gebracht?
Voor Meesteres een slaafje dat weer bij de les is en weer de regels kent waar
hij zich aan dient te houden.
En voor slaafje? Eigenlijk zo ontzettend veel:
Allereerst wat hij nog nooit eerder heeft gehad: een strafsessie, met echt
alleen maar straf dus. Niet
'leuk', maar het heeft mij wel meer onderdanigheid dan voorheen naar mijn
Meesteres gebracht. En
daarmee heeft Meesteres mij gegeven waarom ik al een tijd vroeg, niet
letterlijk, maar wel in signalen. En
dat heeft U opgepikt.
Maar ook heeft U mij een groot cadeau gegeven, namelijk - en dat klinkt
misschien gek - het me breken.
Nooit eerder (ook in mijn normale leven niet) heb ik zo'n intense, emotionele
en bevrijdende ontlading aan gevoelens beleefd.
En: het geheel heeft slaafje blij, gelukkig gemaakt; slaafje voelde zich de
dag erna, op de party weer
helemaal slaafje, van zijn Meesteres!
Plus ook regeltjes! <blije glimlach>
- je geeft de dingen uit handen
- je geeft jezelf over aan Me
- jij gaat geen dingen meer voor Mij invullen!
- je spreekt Mij in het vervolg altijd aan met Meesteres, dus of Meesteres of
Meesteres Manita,
maar dus nooit meer met alleen Manita, tenzij ik het aangeef
- je toont altijd je respect naar Mij
- je begroet Mij dus ook altijd zoals Ik dat van je verlang
- Ik wil ook altijd je dankbaarheid horen
- nooit trek jij je bovenlichaam meer terug of draai jij je lichaam van Me weg
als Mijn handen naar je tepels gaan
- nooit trek jij je lichaam meer terug als Ik je met wat voor zweep dan ook
wil slaan