Categorie archief: Verhaal

Straf voor slaaf Hans

Een strafsessie

Ik ben al een dikke 3 jaar de vaste partyslaaf van mijn Meesteres Manita. Haar rechterhand, zoals Ze zelf wel eens gezegd heeft. Zij heeft ook diverse keren leuke sessies met me gespeeld buiten de party’s om. En zoals dat dan gaat, zeker op de party’s dus: het wordt allemaal wat vrijer, wat losser in de omgang. Daarnaast wil ik nog even opmerken, voor het verhaal, dat ik rook. Ik mag wel zeggen, stevig rook. En stevig is dus een sigaret of 40. Per dag. En Meesteres rookt niet. Helemaal niet. Ze heeft er zelfs een hekel aan als anderen in Haar buurt roken.

Lees verder

Een heel bijzondere middag

Ohhh Meesteres, ik vond het zo’n geweldig cadeau vanmiddag! En hoe ik dat allemaal beleefd heb? Nou eh, dat kunt u onderstaand lezen :-).

Op een maandag, na een ontspannende avond, ga ik nog even voor de pc om mijn vriendin een mail te sturen. Meteen nadat ik de box geopend heb, zie ik onder Postvak In de naam van mijn Meesteres. Direct open ik haar mail. Haar bericht lees ik met toenemende ongerustheid.
‘Ik wil dat je a.s. zondag vrij houdt. Voor een sessie met me. Ik laat je zaterdag weten of het wel of niet doorgaat. Als het wel doorgaat, halen Rob en ik je dan rond 14.00 – 14.30 uur op.’

Ik wist al heel lang dat Meesteres wat met me van plan was. Ze had er destijds bij gezegd: ‘Wanneer, waar, wat? Dat hoor je wel als het daarvoor tijd is. Ik moet er nog wat voor regelen, maar dat is niet op korte termijn te organiseren.’ Die boodschap had me al wat zenuwachtig gemaakt.

Vervolgens was week na week verstreken en daarmee was haar boodschap van toen weggezakt naar de achtergrond. En dat maakte dat haar bericht van nu me compleet verrast.

Door dit bericht, dat ik meteen ook koppel aan haar eerdere boodschap, ben ik gelijk nerveus. Ongerust. Tot nu toe speelden bijna alle sessies zich immers af in de mij bekende en zo vertrouwde omgeving van haar studio. Maar deze sessie lijkt zo anders te worden dan die andere keren… Wat is ze in hemelsnaam van plan? Waar gaat ze met me heen? Wat gaat ze met me doen? Wat gaat ze van me verwachten? En dan komt ze me ook nog eens van huis ophalen! In één van haar fraaie outfits? Ongetwijfeld. Pfff. Want meteen heb ik allerlei scenario’s voor ogen die me bang maken; mijn buren weten niet van mijn voorkeur, weten niets van sm. Neem ik aan. (Hoewel ik zou willen dat één buurvrouw ervan zou weten. Dat ze eraan zou doen. Haha.)

Eerdere woorden van Meesteres flitsen door me heen: ‘Nerveus? Dat hoeft toch niet? Ik heb altijd het beste met je voor .’ Ja…, dat weet ik ook wel. Net zoals zij donders goed weet – neem ik aan – dat ze me vooraf dus wel nerveus maakt.

De volgende dag is het nerveuze gevoel al weg. Omdat andere zaken mijn aandacht opeisen. Een zoektocht naar werk. Maar misschien ook omdat deze keer de opdrachten, voorafgaand aan de sessie, ontbreken. Zoals die bij alle voorgaande er wel waren. Deze keer is het echt anders. Daar was ik me al terdege van bewust op de maandagavond.

Maar de dinsdag, woensdag en donderdag gaan voorbij zonder dat ik aan de komende sessie denk, zelfs kan denken. Pas op de vrijdagavond ben ik er weer mee bezig. Het is weekend en ik ben vrij van de andere zaken en dus ook verplichtingen. Ik kan me nu bezighouden met de zondag. En ik houd me daar nu ook mee bezig. Voel een lichte spanning voor morgen, als ik hoor of het ja dan nee komende zondag gaat gebeuren. Wat dat dan ook mag worden. Want dat is zo onvoorspelbaar deze keer. En dat maakt me… onzeker. Ja, ook licht gespannen.

Hoeveel sessies heb ik nu al gehad? En telkens was het iets heel anders dan de andere keren. Ook nu weer.

Mijn Meesteres blijft het onvoorspelbaar houden, iedere keer weer. En dat vind ik ook zo knap van haar. En de moeite die ze er voor doet, voor mij doet, ja, dat vind ik dus top.

Zaterdag. Een wachten op het mailbericht of het morgen ja dan nee doorgaat. Het wordt geregeld een kijken op de pc of er wat in de mailbox binnen is gekomen. Daartussen door maak ik het huis schoon. Want stel dat Meesteres nog binnen wil komen. Dan moet het netjes en schoon zijn, vind ik.

In de middag klik ik zo’n beetje om het half uur de mailbox open. Ongedurig. Had ik verwacht dat haar bericht vroeg zou komen? Nee .

Om half vier zie ik dan haar bericht staan. Het gaat door morgen! Tot mijn verrassing heeft Meesteres al iets veranderd; ik word om 14.00 uur op het station Sloterdijk verwacht. Moet de polsboeien meenemen en de enkelboeien al om hebben. Oei, dat vind ik best een spannend iets.

Oké, morgen dus… Leuk! En zonder twijfel enerverend ook.

En vandaag? Heb ik me dus voor mezelf in huis uitgesloofd. Nou ja! Haha.

De avond gaat in rust voorbij, voor de buis. Hoewel dat relatief is. Want hoe vaak dwalen mij gedachten toch even af? Want het wanneer is dan nu duidelijk. Maar wat moest Meesteres voor deze sessie regelen? Wat had ze nodig? En had ze dat van iemand nodig? En waar gaan we heen?

Plus dat ik tussen twee programma’s door zag dat er nog een mailtje van Meesteres in de box was binnen gekomen. Dat ik uit het station, naar de parkeerplaats moet, links van de hoofdingang. En dat ik mijn mobiel mee moet nemen, zodat zij mij kan bellen als er iets verandert.

Als de teevee uit is, houdt dat laatste me ineens bezig. Als er iets verandert… Meteen zoek ik iets achter die woorden. Waarschijnlijk is het gewoon een ‘dienstmededeling’, maar ik weeg nu eenmaal ieder woord, iedere zin van mijn Meesteres als er een sessie aankomt. Want ze voert me, in mijn onzekerheid. En dat weet ze, denk ik te weten. Heerlijk! .

Op het einde van de avond stookt mijn beste vriendin en mailmaatje het vuur van de onrust nog eens op met allerlei scenario’s die zij heeft bedacht voor op het parkeerterrein. Maar toch kan ik nog wel lachen om haar leedvermaak en om het plagerig pesten. Pak haar nog wel eens terug, grinnn.

Zondag

Ik heb alle tijd om me kalm aan voor te bereiden: me anaal schoonmaken, me scheren daar waar dat van me verwacht wordt, douchen. Naast de gangbare dingen als bijvoorbeeld ontbijten, koffie en even aan de pc.

Ik heb het idee dat ik rustig ben. Het zo nu en dan kippenvel krijgen vertelt me wat anders. Plus dat ik erg vaak op de klok kijk. Waarop de tijd traag verder gaat. En ik merk, hoe verder de tijd gaat, dat ik begin te steunen. De zenuwen gaan nu toch een rol spelen.

Om elf uur ben ik eigenlijk klaar, op het douchen na; ik heb nog dik twee uur te gaan tot aan vertrek. Pffff.

Een uurtje later heb ik gedoucht. Nog 5 kwartier… Hoe kom ik in hemelsnaam, met niets meer te doen, op me aankleden na, die tijd door?

Maar dan is het eindelijk zo ver. Ik ga, lopend, op weg naar het station. En ja, ik ben gespannen. En ja, ik ben veel te vroeg op het station. De trein gaat pas over een kwartier. Nou ja, een sigaret dan maar. Wat nu nog kan . Want wanneer dat weer kan, is maar zeer de vraag.

Vlak voordat de trein moet komen, klinkt er een ‘dingdong’. En een vrouwenstem meldt dat de trein over 15 minuten komt. Ik vloek. Niet eens zozeer omdat ik te laat ben op de afspraak. Want dit is immers overmacht. Maar wel omdat ik verdorie nog een kwartier op het station moet staan wachten. Pfff.

Ik bel Meesteres. Die het verhaal vertraging luchtig opneemt. Ze klinkt vrolijk.

Een sigaret later arriveert de trein dan eindelijk. En heb ik nog 10 minuten de tijd om mijn gedachten de zinloze bezigheid te laten doen van een bedenken wat er kan gaan gebeuren. Dus wat Meesteres met me van plan is. Want ik heb dus geen flauw idee deze keer. En dus stop ik met dat zinloze denken. En staar ik naar mijn schoenen en de onderkant van mijn broek. Waar ik zie dat de enkelboeien niet te zien zijn. Zelfs niet met gekruiste benen.

Bij het station Sloterdijk vermoed ik welke uitgang ik moet hebben. Ben één keer eerder door die deur naar buiten gegaan, voor een gesprek bij een bedrijf een stukje verderop. En ik weet uit mijn herinnering dat links van die uitgang een parkeerterrein is.

Terwijl ik die richting uitloop, begin ik te twijfelen. Want het is geen parkeerterrein, maar een eh, ophaal- en wegbrengplek. Waar ik geen mij bekende auto ontwaar. Moet ik dan aan de andere kant zijn?

Maar dan hoor ik de stem van Rob, die me roept. De wagen waar hij naast staat, heb ik niet eerder gezien. Het is een zeer sjieke .

Ik stap achterin, begroet Meesteres. Naast me op de bank ligt een masker en een halsband, met een ketting eraan. Oké.

We rijden weg. Meesteres informeert hoe het met me gaat.

“Goed hoor,”antwoord ik. Mijn antwoord is ingegeven door mijn algemene situatie. Pas als ik mijn reactie gegeven heb, besef ik pas dat Meesteres natuurlijk doelde op hoe ik met nu voel, als slaafje, achter in de auto. Hoezo ben ik sm’erig bezig? Haha.

Vervolgens vraagt ze of ik de enkelboeien om heb. Wat ik bevestigend kan beantwoorden. Dan klinkt haar bevel om het masker om te doen. Even schrik ik. Want hier? Nu? In de auto? Dan haal ik mijn schouders op, moet zelfs even glimlachen. Omdat ik besef dat ík onherkenbaar word, in tegenstelling tot Meesteres en Rob voorin.

Ik pak het masker. Zet mijn bril af. Het masker is te ruim. Terwijl mijn hoofd toch een normale omvang heeft, bij mijn weten.

“Volgens mij kan je je bril er wel onder hebben,” geeft Meesteres aan.

Oké. Ik doe het masker weer af, zet mijn bril op, trek het masker weer over mijn hoofd. Natuurlijk beslaat mijn bril. En natuurlijk duurt dat niet zolang. Weldra is het zicht weer eh, redelijk. Want het masker biedt me best nog wel zicht, doordat die zo ruim zit.

“Doe je polsboeien maar om.”

Daar ben ik even zoet mee, want redelijk zicht betekent zeker geen optimaal zicht . Heb ze net om, als de wagen stopt voor een rood licht, bovenaan een afrit van de rondweg. Want dat heb ik nog wel mee kunnen krijgen, ondanks mijn bezigheden met masker en boeien. Heb alleen geen idee welke afrit, heb eigenlijk ook niet opgelet in welke richting we zijn gegaan. Kortom, weet niet waar we zitten. Wel dat we nog steeds in Amsterdam zijn.

“Ga maar op de achterbank liggen”, roept Meesteres dan naar me.

Ik buig mijn bovenlichaam tot op de bank, en informeer: “Was er wat opschudding naast ons?”

“Ja.”

Ik grijns. Niet zichtbaar voor voorin. Maar ik heb er pret om. Ben benieuwd hoe die reacties zich geuit hebben, haha.

Ik laat nu alles maar over me heen komen, want liggend op de achterbank is het voor mij toch niet meer te volgen waar we heen gaan. Gedempt, door de kap die ik op heb, klinkt het geluid van de voorbank. Wat er gezegd wordt, ontgaat me nagenoeg. Ik weet toch wel dat, als Meesteres wat van me wil, ze zich iets naar me toe zal draaien en wat harder zal praten.

Waar gaan we heen? Het gaat slechts heel even door me heen. Kan me er niet meer mee bezig houden. Ik merk het wel. Ja, tuurlijk ben ik er wel ontzettend benieuwd naar. Maar ik ben er niet meer benauwd voor. Want ik voel me op de achterbank…, lekker. Geborgen. Veilig. Ik ben bij Meesteres. Ik ben gelukkig. En dat maakt dat het me niet zoveel meer uitmaakt waar we heen gaan, wat er gaat gebeuren. Ik geef me helemaal heerlijk over aan mijn Meesteres.

Na een tijdje gereden te hebben richt haar stem zich pas weer tot mij.

“We stoppen zo bij een huis. Ik wil dat je niet kijkt, je hoofd gebogen houdt en je doet je jas over je hoofd.”

Bijna meteen houdt de wagen stil. Meesteres stapt uit, opent mijn portier.

“Kom er maar uit.”

Ik stap uit. Bij wat voor huis zijn we? Waar zijn we? In Amsterdam. Dat weet ik zeker. Maar waar? Ergens aan de rand?

De ketting van de halsband wordt door Meesteres beetgepakt.

Het masker biedt me, met het hoofd gebogen, een stukje zicht. Ik kan het trottoir zien. Ik kan een stuk van de ketting volgen. Ik zie een deel van de laarzen en de jas van Meesteres.

Het zijn slechts een paar passen naar een deur. Als die wordt geopend, dringt het geroezemoes van stemmen meteen tot me door. Waar zijn we nou in hemelsnaam? Een grote club? Iets van een beurs? Geeft Meesteres hier een show met me of zo?

Meteen na de ingang staan we stil. Zie, door het kleine stukje zicht, de jas van Meesteres zakken. Die wordt afgegeven aan iemand. Met nog steeds gebogen hoofd wacht ik af. Braaf. Dan hoor ik dat ook ik mijn jas mag uittrekken. Die ook uit mijn zicht verdwijnt.

We gaan een paar stappen verder. Meesteres heeft hotpants aan. Ik zie de onderkant ervan.

Een hand, de plos bedekt met iets van kant, verschijnt in mijn beperkte gezichtsveld.

“Begroet haar eens zoals het hoort.”

Ik kus de rug van de mij toegestoken hand. Zeg: “Dag Meesteres.”

Is zij de eigenaresse? Of de gastvrouw? Haar stem herken ik in ieder geval niet. Heb geen idee wie ik voor me heb. Maar dan, de stem naast me, herken ik wel. Meteen . Wilma! En dan…, zijn we waarschijnlijk in Same place, bij Joop. Dat kan haast niet anders! Ja, ik weet dat bijna zeker.

Meesteres stopt bij de bar. Moet haast wel de bar zijn, omdat ik de bovenkant en een stukje van de poten van een barkruk zie. Ze begroet iemand. Kan niet horen wie. Hoor alleen maar de muziek, het geroezemoes van de stemmen. En heel vaag daar tussendoor, of bovenuit, de stem van Meesteres. Ze gaat al weer verder, mij aan de halsketting meetrekkend. En dat, dat alles eigenlijk, maakt dat ik me zo ontzettend slaaf voel nu, een zielsgelukkige slaaf, die aan de leiband van zijn mooie Meesteres wordt meegetroond door deze gelegenheid. Ja, ik voel me zo warm en blij en gelukkig en… ja, trots ook.

Meesteres staat voor me. Zie ik gedeeltelijk.

“Trek je trui maar uit.”

Wat ik natuurlijk doe.

De trui wordt aangenomen.

“En doe ook maar je broek uit.”

Ik zak door de knieën, omdat ik eerst mijn schoenen uit moet doen, wil de broek uit kunnen.

“Ook m’n onderbroek, Meesteres?”

“Ja. Maar houd je sokken maar aan. Want op blote voeten op deze vloer…”

“Zal ik dan m’n schoenen weer aantrekken?”

“Ja, is goed. Doe dat maar.”

Als ik weer sta, bedenk ik: gek om zo naakt te staan ineens. Zo bloot voor… Ja, voor wie allemaal? Want daar heb ik dus echt geen idee van . Op het geroezemoes afgaande moeten er toch aardig wat mensen binnen zijn. Maar waar die zijn? Geen idee. Omdat ik geen idee heb hoe het er hier uitziet. En of ze staan of zitten te kijken? Ook geen idee.

Ik word vastgezet. Tussen palen? Eerst de polsboeien, daarna de enkelboeien. Sta ik met mijn gezicht naar de bar? Want voor me hoor ik mensen. Achter me is het stil.

Een zweep raakt me. Zachtjes. In ieder geval niet hard. Stopt. Een andere vrouwenstem klinkt even bij die van Meesteres. Verdwijnt weer. Zweep. Handen over mijn lichaam. Zweep.

Als de voorkant genoeg heeft gehad, word ik losgemaakt. Moet me omdraaien. En word weer vastgezet. Waarbij ik gedwee mijn voeten vaneen zet. Mijn armen gespreid omhoog breng.

“Eindelijk ga je eens meewerken. Dat werd tijd.”

Ja eh, ik zie toch niets? Nou ja, bijna niets .

Maar als ik, met de achterkant klaar, weer sta omgedraaid, heeft Meesteres het door dat ik nog iets zie. Namelijk als ik een schrikreactie met mijn lichaam maak als ik haar handen op me af zie komen.

“Verdomme. Je kunt wat zien, hè?”

Er volgt een slag in mijn gezicht, er wordt aan het masker gerommeld. Het is niet iets wat helpt. En dat biecht ik eerlijk op.

“Ik doe mijn ogen wel dicht, Meesteres.”

Wat ik dan ook doe. En ik houd ze gesloten, doe ze geen moment meer open.

En dan ook verdwijn ik daardoor. Ineens ben ik ‘opgesloten’. Sta ik in het donker. En ik ga op in wat er met me gebeurt, en ook in wat er om me heen gebeurt. Ver weg, gedempt, onzichtbaar. Het geroezemoes van al die stemmen. Waar doorheen de muziek.

Ik ben ondertussen door Meesteres los gemaakt van de kettingen.

“Leun maar met je rug tegen de muur.”

Heb geen idee hoever die muur van me vandaan is, maar als ik langzaam achterover leun, voel ik de muur al.

Meesteres vraagt me of ik een idee heb waar ik ben. Ik spreek mijn vermoeden uit, maar er volgt geen bevestiging op. Maar ik weet het nagenoeg zeker .

Ik voel, met al mijn zintuigen, in wat een onwerkelijke werkelijkheid wordt. Bijna surrealistisch. Ik ga bijna in kleuren ‘zien’. Mijn vingers ‘bevoelen’ zo nu en dan de muur achter me, waarvan ik geen idee heb hoe die eruit ziet. Mijn oren vangen geluid op dat ik niet hoor. Ja, ver weg de stemmen die me woordeloos bereiken. Een song vanuit de boxen, die me ontroert. Maar bovenal voel ik Meesteres, ook op de momenten dat ze niet met me bezig is, me voor een moment met rust laat.

Toch krijg ik zeker zo nu en dan nog wat mee. Zoals zwepen. Ja. Of tepelklemmen. Of een touwtje, dat om mijn ballen wordt gebonden. Met er tussendoor momenten waarop niets gebeurt. Waarin ik alleen ben met al die heerlijke gevoelens die me beheersen.

Maar zo nu en dan kan ik dingen niet plaatsen, herkennen, thuisbrengen. Een strelende hand en klappen van een zweep. Kan Meesteres dat gelijktijdig doen? Nee… Onmogelijk. Maar wie staat er dan bij haar, of naast me, of voor me? Het is en blijft een vraag voor me.

Of een andere beleving, een tijdje erna. Een heel andere sensatie. Maar is ook weer iets dat ik niet thuis kan brengen. Het is een prikkelding dat over mijn lichaam gaat. Maar is het een voorwerp, bijvoorbeeld een kogel met pennetjes, dat die prikkeling geeft? Of wordt de prikkeling door stroom gegeven? Ik kom er niet uit. Of op .

Dan gebeurt er iets met mijn pik. Ook weer dat prikkelding? Weet het niet. Want het voelt nu anders. Geen prikkeling, eerder een tinteling. Een tinteling die soms aan de kop zit, maar vaker nog van basis naar kop gaat. Als dat niet met een zekere regelmaat was gegaan, dan zou ik bijna zeggen dat ik gepijpt werd; het is zo’n heerlijk, gekmakend, zuigend gevoel. Zo nu en dan moet ik mijn hoofd achterover buigen, tegen de muur aan. En kreun ik een enkele keer daarbij. Ohhh, wat is dit lekker. Ik kan er niets aan doen, maar het beeld van een jonge slavin dringt zich aan me op. Ze zit, op haar knieën gedwongen, voor me. Ik zelfs hoe ze gekleed is.

En het gekmakende, zuigende gevoel aan mijn pik blijft maar doorgaan. En doorgaan en doorgaan en… als het niet was gestopt, was ik dan klaargekomen? Ik durf dat niet met zekerheid te zeggen, maar… het zat er soms wel tegenaan. Als ‘ze’ op die momenten iets langer of ‘pittiger’ had gezogen, nou, dan…

Meesteres doet het masker bij me af. Heel even kan ik de ruimte in me opnemen. Ja, we zijn in Same place. Ik zie enkele bekenden. Waaronder Meesteres Monita. En Joop. Dan ‘commandeert’. Meesteres me naar een bed dat op een podium staat. Waar ik, op mijn buik, op een handdoek moet/mag gaan liggen. Ik ga er in de lengte op liggen, maar de bedoeling is dus in de breedte.

“Want ik wil je anaal nemen.”

Oké. Ik bedenk dat wat aarzelend. Want gek genoeg vind ik dat ineens iets heel intiems. Met al die mensen erbij, om ons heen. Gek hè? Want ik zie je. Als ik ze wil zien. Want als ik links van me zou kijken, kijk ik de ruimte in, in de richting van de bar. Als ik naar rechts kijk, kijk ik in een spiegel en kan zo alles volgen. Ook de eventuele reacties van mensen die ik in de spiegel weerspiegeld zie. Maar ik wil dat dus niet. Ik wil, net als zonet, in mezelf zijn. Dit voor mezelf, en voor ons, laten zijn. En dus leg ik mijn hoofd tegen mijn gekruiste polsen, ‘verstop’ mijn ogen. Het enige wat ik zo nu en dan doe, is een blik tussen mijn benen door naar achteren werpen, om even te zien wat Meesteres doet, of alleen even om naar haar te kijken. Tenminste, van wat ik van haar zie. Want dat blijft beperkt tot haar onderkant. Maar zo zie ik dus wel hoe ze zwarte latex handschoenen aantrekt. Die ik, een moment later, ingevet tegen mijn sluitspier voel drukken.

Een vinger. Twee vingers. En binnen de kortste keren zit, eigenlijk probleemloos, haar hele hand in me. Hand, pols, arm. Hoever? Heel ver, voel ik. Maar owww, wat is dit lekker. Ze stoot diep in me, ze beweegt, ik voel die hand, die vingers van haar ergens diep in me weggestopt. Haar andere hand gaat naar mijn pik. En het lijkt wel of beide handen elkaar raken. Ik word helemaal gek. Ontplof ik? Weer kan ik het niet bevestigen, maar heb, net als daarvoor, wel het gevoel dat ik misschien zou kunnen komen.

De hand verdwijnt. Ik hoor haar tegen Rob zeggen dat ze de dildo wil. De giant dus. Die ik haar, weer tussen mijn benen door glurend, zie om doen. Het is en blijft een geil gezicht, die reuzendildo, net boven haar kruis.

Meesteres neemt me. Neukt me. Dan staat ze stil. Ik moet mezelf neuken, door mijn onderlichaam heen en weer te bewegen over die ‘pik’ van haar. Het is lekker, maar… haar hand zonet was veel sensationeler.

Die volgt even later weer, nog een keer dus. Hmmm. Echt hmmmm . Ze buigt zich over me heen.

“Wat denk je, kun je klaarkomen als je je nu aftrekt?”

Ik schud van nee. Antwoord een nee. Misschien had het gekund. Maar als het me toch niet was gelukt, zou dat een deceptie voor me zijn geworden. En daarom houd ik liever dit heerlijke gevoel vast.

En dan is het voorbij. Mag ik mezelf even wassen, en de dildo schoonmaken. Meesteres is bij terugkomst al haar spulletjes aan het inpakken. Alleen twee bullwhips houdt ze nog even buiten de koffer.

Ik krijg de ketting weer aan de halsband geklikt. (Weet niet wanneer die er af is gegaan, is mij ontgaan .) En ik mag voor mezelf wat te drinken halen aan de bar.

Terug bij Meesteres ga ik tevreden en blij aan haar gelaarsde voeten zitten. Zij praat met wat mensen en ik zit o zo lekker te zweven. En te genieten. Ik ben zo… haar zielsgelukkige slaafje.

Maar dan heeft Meesteres nog een toetje voor me. Ik mag weer tussen de palen gaan staan.

“Ik zet je niet meer vast, houd je maar aan de kettingen vast.”

En dan krijg ik er nog even ‘van langs’ met de bullwhip. En ohhh, wat is er een schitterende interactie tussen ons. Zo’n heerlijk spel van blikken over en weer, met een lach, of een grijns, soms een plagerige opmerking.

Dat ik daarna haar gelaarsde voeten ‘moet’ kussen, is voor mij geen moeten. En als ik dat gedaan heb en naar haar opkijk, straal ik. En bedank haar dan echt. In woord en met een brede lach.

Het was een zo mooi cadeau, een zo leuke verrassing. Kortom, het was echt top! Dank u daarvoor, mijn Meesteres.

Uw slaafje

Een prachtig gedicht geschreven door mijn slaaf hans

woensdag, de 28ste

Voor een verjaardag geef je een cadeau.
Je neemt het mee of geeft dat later een keer,
zoals ik, op de boot, als ik buig, neer,
om te kussen, het leer van Uw laarzen of zo.

Maar U wilt deze keer niet iets van waarde,
iets dat voor mij, Uw slaafje, – te veel – kost,
U vindt dat voor mij een te grote uitgavenpost.
Een kaartje of brief valt ook in goede aarde,

en zelfs een aardig verhaaltje kan U behagen.
Maar een gedicht dan, aan U gericht, voor U gemaakt,
zal dat eventueel iets zijn wat U mogelijk ook raakt?
Ik aarzel, vind het nog steeds een misdragen,

om zonder met iets aan te komen voor U.
Ik vind dat zelfs, voor mijzelf althans, onwaardig
en ook niet lief, of laat ik zeggen, niet echt aardig.
Wat bullshit is, immers, het is even niet anders, nu.

En zijn woorden, oprecht gemeend en gevangen
ook niet een mooi cadeau voor U, die verjaart,
als een soort van mooie verjaardagskaart?
Jawel, plus erbij drie kussen, op Uw beide wangen.

Uw slaafje

Opnieuw naar het bos met slaaf ron

Opnieuw heb ik slaaf ron meegenomen naar een bos in Amsterdam en hem behandeld als de slet die hij is.

Opnieuw in het bos met slaaf ron

En Weer Het Bos In

Ik had al bijna de moed opgegeven om nog voor de zomervakantie weer eens met mijn Meesteres een buitensessie te doen toen er opeens een afspraak in de buurt van Amsterdam op mijn bureau lag. En die zou om 18.00 uur afgelopen zijn. Ik mailde onmiddellijk Meesteres Manita om haar dit heuglijke feit te melden. Na snel een aantal mails te hebben uitgewisseld ontving ik op de dag voor onze afspraak opeens deze mysterieuze mail:

Hoi sletje,

We gaan het anders doen morgen!
Hoe weet ik nog niet zeker maar bel me even om 12.00
uur.

Groet,

Je Meesteres

Op de bewuste dag, onderweg naar mijn afspraak, bel ik stipt om 12.00 uur mijn Meesteres. Ga naar industrieterrein X en parkeer je auto tegenover een bepaald kantoorgebouw. Ik sta daar om 18.30 met Rob klaar om je op te halen. De rest merk je vanzelf wel.

En ja hoor, na dit telefoongesprek beginnen de zenuwen alweer de kop op te steken. Ik heb nog ruim de tijd voor mijn zakenafspraak en zoek een seksshop in de buurt. Daar koop ik een setje naadkousen en een anusdildo, want mijn Meesteres wil mij anaal nemen.

Na de aanschaf zoek ik een rustige parkeerplaats en probeer de anusdildo. Ik stop ‘m na enige malen proberen diep in mijn anus, trek mijn broek weer aan en rij weg. Dit is geen echt succes. Onderweg wordt mijn ‘aandrang’ alleen maar groter. Ik besluit hem uit te doen en na de afspraak nog eens te proberen.
De zakenbespreking is gelukkig wat eerder afgelopen dan verwacht. Ik rij dan ook snel weer naar een rustig plekje en doe weer mijn anusdildo in. Ik besluit hiermee nu wat rond te lopen. Het voelt absoluut niet ‘lekker’ en wederom voel ik mijn ‘aandrang’ weer de kop opsteken. Het zal me toch niet gebeuren dat ik-wanneer mijn Meesteres mij in mijn slettekontje neemt- haar moet melden dat ik even naar de wc moet? ! Ik besluit dit experiment te stoppen. Jammer maar mijn Meesteres zal teleurgesteld zijn.

Vervolgens stap ik weer in mijn auto en haast mij naar de afgesproken plek. Daar staan Rob en Meesteres Manita al te wachten.Ik stap over in hun auto. Na een korte begroeting commandeert mijn Meesteres “Hier is je plastic zak. Kleed je maar uit en doe die spullen aan.” We rijden nog dwars door de stad als ik al half naakt in de auto zit. Ik heb op een gegeven moment alleen nog mijn bloesje aan als ik mijn naadkousen, daarna mijn pumps, enkel en polsbanden aandoe. Zo rijden we naar de rand van een nabijgelegen bos. Daar joggen een tiental meiden langs het pad waar we rijden. Ik word geil van het feit dat ze me kunnen zien. Toch wil ik dat niet. Ik wil niet mensen die niets met mijn ‘hobby’ te maken hebben er ook mee ‘lastig vallen’. Onderweg vertel ik Mijn Meesteres van mijn mislukte anale experiment. Ze reageert niet echt teleurgesteld. “Dat valt mee”, denk ik nog. Verderop slaan we af en rijden het bos in. Al snel komen we op een open plek. Er reeds een geparkeerde auto. Er loopt een man naar toe maar blijft naar ons staan kijken. Angstig doe ik mijn masker op, waarna mijn Meesteres dit met vetertjes vanachter vastmaakt. Dan stap ik naakt, met alleen eerdergenoemde attributen aan, uit de auto. Tot overmaat van ramp komt er nog iemand op een brommertje langsrijden als ik achter mijn Meesteres aan het bos in loop. Met een angstig stemmetje vraag ik aan mijn Meesteres “hij zal toch niemand gaan bellen of zo..?”. Meesteres Manita lacht “Wat denk je dat die mannen hier komen doen, sletje?”. Het blijkt een ‘homo-ontmoetingsplaats’ te  zijn en mijn Meesteres hoopt dat dan ook dat er een paar mannen zijn die misschien wel mee willen doen om dit nederige sletje te willen bevredigen.

Dan komen we bij een boom waarvan de stam op middelhoogte splitst in twee grote takken. “Ga daar maar tegenaan staan”. Ik sta met mijn rug tegen de boom en mijn armen omhoog langs de twee takken. Zo bindt Meesteres Manita mij vast. Ik kan geen kant meer op. Naakt aan een boom in een bos vlakbij Amsterdam waar mannen elkaar ontmoeten om elkaar lief te hebben. De zenuwen gieren door mijn keel, maar toch wordt ik er geil van. Niet in de laatste plaats omdat mijn Meesteres voor mij staat en zij met haar mooie doordringende ogen staat aan te kijken. Uit haar koffertje pakt ze een soort van plumeau en begint mij ermee te kietelen. “Zo eens kijken of je hier tegen kan”. De strijkt met de zachte veertjes over de gevoelige delen van mijn lichaam. En dat lichaam kronkelt zich in allerlei bochten. Heerlijk is dit. Ondertussen knijpt ze in mijn pik en ballen. “Zo heb je weer een nieuw tuigje gekocht?” Vraagt ze geïnteresseerd. “Ja Meesteres, Voor u, Meesteres” hijg ik van geilheid. Wat ik niet zie is een set klemmetjes die ze ook in haar handen heeft.”En dan kijken we nu of je hier tegen kan?” Ze doet de klemmetjes op mijn balzak die al superstrak staat door de metalen ballstrechter die ik om heb. Mijn Meesteres weet dat kleinzielig ben waar het om pijn gaat. Ze heeft er dan ook duidelijk genoegen in als ik het uitkerm van de pijn. Tegelijkertijd gaat ze door met strelen. Mijn geilheid overwint. Dan trekt ze de klemmetjes er in 1 keer af. Ik schrik en geef een kort kreet van pijn. “Oh wat ben je toch een mietje, hè. Je kan ook nergens tegen” zegt ze teleurgesteld. Dan trekt mijn Meesteres een zwarte rubber handschoen aan. “Ze zal me toch niet nu al gaan aftrekken” denk ik nog? Ze begint met haar gehandschoende hand mijn pik en ballen te strelen dan gaat ze via mijn balzak naar mijn anus. Ik druk mijn bekken helemaal naar voren. “Goed zo sletje. Toon je zelf maar goed. En laat mijn maar eens voelen wat er mis is daaronder.” Dan gaat ze met een vinger door mijn bilspleet en probeert mijn poepgaatje binnen te dringen. Het voelt niet goed. Ik ben nog helemaal gevoelig daaronder. Een bevestiging dat het anale avontuur niet is gelukt of dat ik meer tijd moet besteden om eraan te wennen. “Het voelt wel een beetje zweterig” zegt mijn Meesteres. Dan haalt ze haar hand weer terug en zegt boos. “Je had je wel eens schoon kunnen maken”. Ik schaam mij diep. Ik ben na de laatste poging gewoon vergeten om even naar een toilet te gaan om een en ander schoon te maken. Meesteres Manita twijfelt niet en steekt haar ‘vieze’ vinger in mijn mond. “Zo maak die maar helemaal schoon”. Ik kan niet anders doen dan de vinger schoonzuigen en likken. Ze draait haar vinger ook nog eens goed rond in mijn mond en als ze hem er uithaalt controleert ze of ie goed schoon is. De vernedering is compleet. Al had ik mij daar wel wat anders bij voorgesteld. Mijn eerder zo trotse pik is weer tot maatje pink verschrompeld. Mijn Meesteres ziet dit en komt met haar hele lichaam tegen mij aan staan. Haar geur, haar rondingen, haar hele aanwezigheid maakt me weer helemaal gek, maar ook dankbaar dat ik haar op dat moment mag dienen.

Inmiddels zijn de muggen ten strijde getrokken tegen deze afvallige indringers. Zelfs Rob die de foto’s maakt heeft er last van. Mijn Meesteres pakt een karwats uit het koffertje en begint mij te bewerken. Ze slaat op mijn tepels, mijn buik en op mijn pik en ballen. Na een tijdje echter is ze meer muggen op mijn lichaam aan het doodslaan. En wees gerust, Mijn Meesteres slaat raak. Ze heeft er duidelijk lol in. Dan maakt ze me los en bind daarna mijn handen op mijn rug. “Jammer dat er geen mannen zijn gekomen. Misschien had er wel eentje je willen pijpen? Maar ja de muggen zuigen ook lekker toch?”. Ik moet de koffer oppakken met mijn handen achter mijn rug gebonden. Zo loop ik weer achter mijn Meesteres aan naar een andere plek in het bos. Dit is duidelijk een afwerkplek. Er ligt een dekentje met de condooms en kleenex papiertjes er omheen. De ruimte wordt afgescheiden door een zee aan brandnetels en een omgevallen boom. Daar moet ik de koffer open maken en een voorbinddildo aan mijn Meesteres geven. Die bevestigde deze onder haar leren rok aan een riem. “Zo had ik je in je slette kutje willen nemen. Maar ja dat kan nu niet. Dus pijpen maar.” Commandeert mijn Meesteres. De dildo is toch nog vrij groot. De eikel moet mijn meesteres door de mondopening van mijn masker duwen. Dan begin ik verwoed te zuigen. Ik voel me nu werkelijk een slet van mijn Meesteres. Tegelijkertijd zit ik dicht tegen haar kruis aan te kijken. En zoals altijs bij mijn Meesteres kan ik net niet genoeg zien, maar voldoende om mijn fantasie te laten werken. De geile slet die ik ben. Mijn pikkie begint dan ook al gauw weer steviger vormen aan te nemen. Na een tijdje moet ik stoppen en opstaan. Ze maakt mijn polsen weer los. “Ga maar op die omgevallen boom liggen.” Na enig gebalanceer lig ik uiteindelijk languit op de boom. Mijn Meesteres houd een van mijn armen vast en met haar andere arm stopt ze de dildo, die ze inmiddels heeft losgemaakt, in mijn mond. “Nou sletje, pijpen maar. En trek jezelf maar af. Laat maar eens aan je Meesteres zien hoe geil je wel niet bent”.
Daar lig ik dan. Naakt op een omgevallen boom in een Amsterdams bos. Een dildo in mijn mond, pijpend. En met een hand mijzelf aftrekken tot ik klaarkom. Al gauw voel ik het bekende samentrekken van mijn ballen. En dat is extra gevoelig door de ballstretcher. “MMmwwwmww…” mompel ik nog. “Wat zeg je?” Vraagt mijn Meesteres en tegelijkertijd trekt ze de dildo iets uit mijn mond. Precies genoeg om iets verstaanbaars te kunnen produceren. “Mag ik klaarkomen Meesteres” zeg ik snel. “Natuurlijk sletje”, zegt ze poeslief. “Laat het maar lekker gaan”. En vrijwel tegelijkertijd spuit ik mijn sperma op mijn buik. Dan trekt Meesteres Manita de dildo uit mijn mond maar blijft me vasthouden. En dat is maar goed ook, want ik lig nog na te schokken en als ze me had losgelaten was ik waarschijnlijk naar de andere kant van de boom in de brandnetels gevallen. “Blijf maar even liggen” zegt Meesteres Manita als ik ook mijn trekhandje weer achter mijn hoofd op de boom heb geplaatst en ik dus weer in balans lig. Ik begrijp dat Rob nog wat foto’s wil maken en gedwee blijf ik liggen. Dan sta ik op, doe de spullen in het koffertje en loop ermee achter Meesteres Manita aan naar de auto. Geheel voldaan, dankbaar en gedienstig. Ik voel mij weer een echte slet. Eenmaal op de open plek aangekomen, staat nu weer een andere auto met daarin een jong stelletje dat zit te vrijen. Ze zien ons niet eens of doen angstvallig alsof. Meesteres Manita en Rob moeten erom lachen. Ik eigenlijk ook wel maar toch stap ik zo snel mogelijk in de auto van de Meesteres.

Nadat we gedrieën naar de parkeerplaats zijn gereden nemen we afscheid en maken tegelijkertijd een afspraak voor de volgende sessie. Een dag na de sessie stap ik ‘s morgens uit bed en schrik mij rot. Mijn Meesteres had gelijk. Ik ben in het bos gezogen. Maar dan niet afgezogen maar uitgezogen, te zien aan de muggenbulten.

Slaaf Ron

Slaaf Ron opgepikt op een parkeerplaats

slaaf ron is dol op geheimzinnige en enge opdrachten, daarom heb ik hem als een goedkope slet opgepikt op een openbare parkeerplaats.

Slaaf Ron opgepikt op een parkeerplaats 

Na een lange lange periode ontvangt slaaf Ron weer een e-mail van zijn Meesteres. Hij is kort en bondig en bevat de volgende opdracht:

“meld je op het parkeer terrein aan de A99. Je hebt je balstretcher om en een eikelkapje met lusje eraan. Verder ben je geheel naakt onder je jas en draag je kousen. Je wacht daar op mij”.

Op de bewuste dag sta ik -na een fles wijn en wat rozen voor mijn Meesteres te hebben gekocht- reeds een half uur van tevoren op een parkeerterrein niet ver van de afgesproken plek. Ik kleed mij daar uit en doe, met alleen een jas nog aan, mijn kleren in de achterbak. Dan snel weer de auto in. Ik doe mijn balstretcher om mijn inmiddels hete ballen. Mijn pik wordt snoeihard. Daarna trek ik voorzichtig mijn zelfophoudende kousen aan. Ondanks mijn voorzichtigheid trek ik er toch een ladder in. Shit. Ik kijk op de klok in de auto en zie dat ik moet opschieten anders kom ik te laat.Naakt onder mijn jas rijd ik haastig weer de snelweg op. Precies op het afgesproken tijdstip rijd ik het parkeerterrein op waar we hebben afgesproken. Al snel parkeert Manita naast mij. Ik stap snel in op haar achterbank. Daar ligt alles klaar Manita commandeert: “Je jas uit en alles aandoen wat daar ligt.” Ik doe achtereenvolgens een halsband, polsbanden om, doe pumps aan en enkelbanden om. Dan wil ik mijn jas aandoen totdat Manita zegt, “doe je masker op”. “Maar wilt U dan dat ik zo in de auto zit?” Vraag ik ietwat verbouwereerd. “Doe nou maar wat ik zeg” zegt ze ongeduldig. Ik trek het masker over mijn hoofd. Dan neemt Meesteres Manita wat foto’s. “Zo we maken nog even een tussenstop, dus ga maar liggen als je niet wilt dat iemand je zo ziet. Er ligt een deken die ja mag gebruiken. Moet je zelf maar weten.”
Steeds verbaasder ga ik op de achterbank liggen en trek mijn jas over mijn onderlichaam heen en een deken over mijn bovenlichaam en een beetje over mijn hoofd. Dan rijdt Meesteres Manita weg.

Dan zegt Manita plotseling, “we gaan even langs bij mijn moeder. Die wilde je graag even zien”. Ik schrik mij een biet. We rijden we een oude wijk in, althans dat zie ik aan de huizen die ik voorbij zie schieten.
Na een tijdje over wat verkeersdrempels te hebben gereden stopt Manita. “Zo daar komt ze net aan lopen met de hond. We zijn precies op tijd.” Het is toch niet waar. Midden in een woonwijk lig ik daar gekleed in niets anders dan leren pols- en enkelbanden, pumps en naadkousen en een leren masker op. Ik hou mijn deken stevig vast. Dan hoor ik Manita’s moeder zeggen “ligt ‘hij daar in? Slaapt ie'”. Daarop antwoord ik gedwee “Nee mevrouw. Goedemiddag mevrouw”. “Nou ook een goedemiddag en veel plezier hè.” “Ja dank u wel mevrouw”. Manita en haar moeder praten nog wat en dan stapt Manita weer in de auto en rijd weer weg. Ik zweet als een otter en inmiddels is mijn pik weer tot maatje pink geslonken. Mijn Meesteres weet de spanning ook elke keer weer zo op te voeren dat ik mijn geheel nietig voel.

Na een tijdje rijden stopt Manita weer. “Zo stap maar uit en blijf even voor de deur staan dan kan ik een foto maken.” Ik stap met mijn jas aan uit en loop naar de deur van de Showboat. Gelukkig staan er wat heggen voor zodat ik niet zomaar zichtbaar ben voor de gehele straat. Manita maakt weer wat foto’s. We gaan naar binnen en daar zit een vrouw de receptie te schilderen. Manita had in haar mail wel gesproken van ‘schilders’ die bezig waren maar had mij niet verteld wie dat waren. “Gelukkig” was het een vrouw. Ze kijkt me aan alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Manita en ik lopen door naar de kelder waarbij ze op de trap nog een foto maakt.
Eenmaal in de kelder kwijt ik mij van mijn taak: ik steek alle kaarsjes aan (en vergeet er toch nog twee) en daarna krijg ik van mijn Meesteres een drankje om mij wat op mijn gemak te stellen. En uiteraard begroet ik haar door uitbundig haar voeten te kussen die weer in mooie leren laarzen zijn gehuld. Het liefst zou ik haar hele lichaam zo begroeten maar ach,… een slaaf en zijn dromen….

“Zet de bondagebank daar maar neer en ga er maar op liggen.” Commandeert Meesteres Manita. Ik rij de bank naar de plek die zij aanwees, vergrendel de wielen en ga op een handdoek op de bank liggen. Meesteres Manita pakt touwen en begint mij stevig vast te binden. Het ritueel duurt zo’n tien minuten. Ze doet dit op uiterst professionele wijze, maar toch met een sensualiteit waar je van in een roes raakt. De achtergrondmuziek, haar bewegingen, haar geur, haar ogen en… uiteraard soms een steelse blik op haar decolleté waarin haar prachtige borsten verborgen zitten, brengen je volledig in een trance. Zonder dat ik het door heb is mijn maatje pink weer tot volle wasdom gerezen. Manita maakt er foto’s van. “Hier word je lekker geil van hè sletje”. Zegt ze ‘gemeen’.
“Ja Meesteres”, niet wetend waar ze naar toe wil. Ze streelt met haar heerlijke handen over mijn lichaam. Af en toe mag ik op een vinger zuigen, wat ik dan ook vol enthousiasme doe. Ik ben geheel machteloos, aan haar wil overgeleverd. Heerlijk. Dan pakt ze mijn ballen die in de balstretcher gevangen zit. Ze trekt en draait er aan. Mijn pik wordt alleen maar harder. Ook daar trekt ze aan. “Ooh, mag ik klaarkomen Meesteres”. “Nee natuurlijk niet mijn sletje” zegt ze lief. Ik tel maar tot tien om mijn gedachten wat af te leiden. Maar dan komt ze met haar lichaam over mijn hoofd en reikt ze zo naar mijn pik. De geur van haar parfum. De fysieke aanraking van haar lichaam en meer specifiek haar heerlijke borsten maken mij nu helemaal gek. Net op dat moment zegt ze “nou kom dan maar” waarna ik vrijwel direct mijn zaad in de condoom spuit. Ze blijft mijn schokkende pik vasthouden. En mijn roes duurt voort.

Dan -terwijl ik na lig te soezen- haalt ze de condoom van mijn pik en pakt en brengt die naar mijn mond. Ik weet al wat er komen gaat en doen mijn mond ver open. Dan perst ze vakkundig al mijn eigen sperma in mijn mond. “Slik maar lekker door, slet”. En dat doe ik dan ook. Heerlijk en vies tegelijkertijd. Vakkundig verwijdert ze de bondage en kus ik weer haar laarzen als dank.

Na gedouched en mij te hebben aangekleed brengt Manita mij in haar auto naar de parkeerplaats waar mijn auto stond geparkeerd. Snel pak ik nog de fles wijn en
rozen (die ik uiteraard vergeten was mee te nemen) en geef die aan Mijn Meesteres, en krijg twee pakkerds op mijn wang als dank. Uiterst voldaan rij ik daarna weer op huis aan.

Slaaf Ron